به خوبی می داند که چگونه به من مهربانی کند.
وقتی من ظرفیّت ندارم و دنیا را بت خود می کنم، خدا به من دنیا نمی دهد; چون من رحمت او را خواسته ام، او می داند که دنیا مرا سرمست خود می کند، او دنیا را از من می گیرد، بلا را به جانم می ریزد تا من بفهمم دنیا و آنچه در آن است، نابودشدنی است.
* * *
ممکن است کسی غرق نعمت باشد، امّا در دلش، چیزی جز رنج و اضطراب نباشد، همه آرزوی ثروت او را داشته باشند و خبر نداشته باشند که قلب او از آرامش تهی است; از طرف دیگر، ممکن است یک نفر در رنج و فقر و سختی باشد، امّا قلب او در کمال آرامش و راحتی باشد، او نعمت آرامش را دارد و کسی از آن خبر ندارد.
وقتی خدا می خواهد بنده اش را عذاب کند و او را برنجاند، حتّی او را با نعمت ها و بخشش ها می سوزاند. وقتی خدا بخواهد به بنده ای مهربانی کند حتّی او را با بلاها و سختی ها در آرامش قرار می دهد و به او مهربانی می کند.