می دهد.
* * *
روزیِ من، فقط نان و غذا نیست، بهره های معنوی و سخنان شورانگیز نیز رزق جان من است. گاه می شود نزد استادی می روم که بارها از او پندها شنیده ام، امّا آن روز، هیچ بهره ای نمی برم، روزی جان من در آنجا نیست.
از نزد استاد بیرون می آیم، در کوچه و خیایان به دوستی می رسم، او سخنی می گوید که جانی تازه به من می دهد; این همان رزقی است که خدا وعده داده است از جایی به من برساند که من اصلاً فکر آن را هم نمی کنم.