بگذارم، البته با تضرّع و فروتنی نه با غرور و تکبّر. نباید خیال کنم که بدون تضرّع می توانم به کمال برسم. شیطان هم سال های سال خدا را عبادت کرد; امّا وقتی خدا از او خواست به آدم سجده کند، تکبّر کرد و رانده شد.
عبادتی که با غرور و تکبّر همراه باشد، ارزشی ندارد، آن چیزی که خدا از من می خرد، همان فروتنی و دل شکستگی من است. لطف خدا به دل های شکسته، بسیار نزدیک است، این دل ها، حرم خدا هستند.