وقتی من فهمیدم ارزش من همان چیزی است که بر من اثر می گذارد، دیگر به دنیا و آنچه در دنیا است دل نمی بندم، چرا باید یک خانه، یک ماشین بر من اثر بگذارد؟! ارزش من که بالاتر از این ها است. چرا خود را فدای چیزی می کنم که ارزشش از من کمتر است؟! من باید به دنبال چیزی باشم که بیش از خودم ارزش دارد، اینجاست که حرکت آغاز می شود و من دیگر اسیر بازی ها و بازیچه ها نمی شوم.
شاید به خوبی قرآن را بخوانم و آن را تفسیر کنم، امّا آن را برای خودنمایی می خواهم، دنبال قرآن هستم تا دنیا را به دست آورم، به پست و مقامی برسم و در جامعه جایگاهی پیدا کنم، وقتی من بازیگری را کنار نگذاشته ام، هر چیز می تواند در دست من بازیچه شود، چه بسا نماز و قرآن، بازیچه دست من شوند.
اگر ابوذر در یک جلسه ای که با پیامبر نشست، آن گونه متحوّل شد، برای آن بود که پیامبر در او جرقّه ای روشن کرد، او را با ارزش خودش آشنا کرد و ابوذر فهمید که وجود او چقدر ارزش دارد، او به این بینش رسید که نباید اسیر دنیا شود و اگر در طلب دنیا باشد به نیستی و پوچی می رسد. او حقیقت زندگی دنیا را شناخت و فهمید فقط خداست که بالاتر و برتر از همه چیز است، برای همین به سوی او حرکت کرد و به آن مقام رسید.
اگر من قبول کنم که از دنیا برتر هستم دیگر به دنبال چیزی که از من کمتر است، نمی روم، آن وقت فقط بندگی خدا برایم اهمیّت دارد و بس!