راه نجات صفحه 276

علامت و نشانه ای برای بی نظمی شده اند. مثلا آن ها به ما می گویند: وعده و قرار عربی، و مقصودشان مسخره کردن عرب ها است چون هرگاه وعده ای می دهند، خلف وعده می کنند و حضور سر وقت وعده برای آن ها اهمیتی ندارد.

با افسوس و تأسف شدید، این امر نزد ما جریان دارد، کمتر کسی از ما بر وعده های خود سر وقت حاضر می شود، حتی علمای ما که باید نظم و انضباط را به مردم بیاموزند، بر اجرای نظم سستی می کنند و اهمیت چندانی نمی دهند، بارها شده که اطلاعیه هایی را خوانده ایم یا شنیده ایم که فلان مجلس دینی یا سخنرانی علمی در فلان ساعت برگزار می شود، ما سر ساعت حاضر می شویم، درحالی که آن عالم دینی در بهترین حالت نیم ساعتی تأخیر دارد. این درد بی درمانی است که باید ریشه کن شود و الا چگونه می توانیم دشمنانمان را وقتی می گویند این وعده ی عربی است ملامت و سرزنش کنیم.؟

دشمنان ما، آنچه را که در مورد وعده ی عربی می گویند، در مورد کارهای عرب نیز همان استهزا را دارند. وقتی به کارهای نجّاران یا آهنگران یا بنّایان نگاه می کنیم، در بیشتر اوقات در کارشان محکم کاری نمی کنند. برای آن ها مهم این است که در سریع ترین وقت ممکن کار را به پایان برسانند و مزدشان را بگیرند تا برای کار بعدی آماده شوند. و به همین خاطر وقتی کاری محکم نشده باشد و یا در آن عیب و نقصی و یا فریب کاری پیدا شود به آن کار، کار عربی می گویند.

باید مسلمانان در این امور باپرواترین بندگان خدا باشند، زیرا از پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله و سلّم روایت شده که ایشان فرموده اند: «خداوند در مورد کسی که کارش را محکم گرداند برکت می دهد».(1) و یا فرموده اند: «آنکه ما را فریب دهد از ما