مدرنیته، روشنفکری و دیانت صفحه 215

1- ١. دیوید بارسامیان، گفت وگو با نوآم چامسکی، ترجمه عباس مخبر.

مقاله خویش عنوان می دارد که فقط تمدنهایی که بخشندگی زیادی دارند می توانند وظایف شریفی مانند استعمارگری را برعهده بگیرند؛ وظیفه ای که در آن سعی می شود بربرهای سراسر جهان از چنگ سرنوشت ذلت بار خویش رهایی یابند. اروپائیها این کار را کردند و مسلما مواهب و منافع فراوانی را نصیب جهان سوم نمودند.

چامسکی در نقد این سخن چه خوب گفته است که جدا از جهالت ابلهانۀ نویسنده، سطح اخلاقی نوشته آنقدر پایین است که انسان فقط نمونه اش را در بایگانیهای حزب نازی می تواند پیدا کند و با این همه مقاله مزبور در صفحه دوم وال استریت ژورنال به چاپ می رسد و احتمالا با انتقادات زیادی نیز روبرو نمی شود.(1)

امریکا و جنایات خشونت بار آن در رویارویی با بومیان منطقه و سیاهان، برگ دیگری از تاریخ خشونتمداری کسانی است که دم از تساهل و آزادی می زنند. نخستین وزیر دفاع ایالات متحده، ژنرال هنری ناکس میگوید آنچه ما بر سر جمعیت بومی این سرزمین آوردیم، بدتر از فجایعی است که فاتحان اسپانیایی در پرو و مکزیک به بار آوردند. او در ادامه می گوید؛ مورخان آینده به از میان رفتن این مردم می نگرند - آنچه امروزه نسل کشی نامیده میشود . و این اعمال را با رنگهای تیره نشان میدهند. جان کوینسی آدامز میگوید خودش همراه با بقیه به چنان ریشه کنی قبیحی دست زده اند که یقینا خداوند به خاطر این گناهان شرورانه آنها را مجازات خواهد کرد.

اما آیا واقعا می توان تصور کرد که نظامهای لیبرال دموکرات و مصداقا امریکا از گذشته خویش پشیمان است؟ مسلما خیر؟ به نظر حقیر تأسف ایشان از این است که چرا وقتی می توانستند به طور غیرمستقیم، بهتر و بیشتر از آنچه علنی انجام داده اند به ظلم و ستم و نسل کشی و مخالف کشی بپردازند، مدتی به طور آشکار به این جنایات و خشونتها پرداخته اند. نمونه ندامت دروغین امریکا را می توان در حمایت و کمکهای جدی او به صهیونیستهای خشونتگرا دید، آن گاه که کارتر گفت من خودکشی سیاسی را بر تغییر سیاست حمایت از اسرائیل ترجیح می دهم و اکنون نیز چنین است. آیا حمایت آمریکا از