مدرنیته، روشنفکری و دیانت صفحه 239

تحمل شود، بویژه در عرصه تساهل اخلاقی و فرهنگی در قالب پوشش، نوع ارتباط مرد و زن، نوع ظهور فرهنگ اجتماعی و. پر واضح است که آزادگذاری مطلق، هرگز شیوه مطلوبی نخواهد بود؛ خصوصا که در اندیشه دینی، برای آزادی انسان حد و مرز در نظر گرفته شده است. امام خمینی درباره این نوع آزادی می فرماید:

باید بدانیم که آزادی به شکل غربی آن، که موجب تباهی جوانان و دختران و پسران می شود، از نظر اسلام و عقل محکوم است و تبلیغات و مقالات و سخنرانیها و کتب و مجلات برخلاف اسلام و عفت عمومی و مصالح کشور، حرام است و بر همه ما و همه مسلمانان جلوگیری از آنها واجب است، و از آزادیهای مخرب باید جلوگیری شود و از آنچه در نظر شرع، حرام و آنچه برخلاف مسیر ملت و کشور اسلامی و مخالفت با حیثیت جمهوری اسلامی است، به طور قاطع اگر جلوگیری نشود، همه مسؤول میباشند و مردم و جوانان حزب اللهی اگر برخورد به یکی از امور مذکور نمودند، به دستگاههای مربوطه رجوع کنند و اگر آنان کوتاهی نمودند، خودشان مکلف به جلوگیری هستند.»(1)

3- ظهور منکرات اجتماعی و بهانه تراشیهای تساهلی

کسی که به تولرانس لیبرالی و غربی باور دارد، باید علی القاعده به منکرات اجتماعی میدان ظهور و بروز دهد؛ زیرا «فرد» آزاد است که بدانچه می اندیشد و می پسندد، عمل کند. در تاریخ اسلام می خوانیم، عده ای به محضر رسول اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم) رسیدند و گفتند ما حاضریم به سه شرط مسلمان شویم: اول این که اجازه بدهید، یک سال دیگر بت عبادت کنیم تا این حس بت پرستی ما اشباع شود.

دوم، این که نماز گزاردن را از عهده ما بردارید؛ زیرا آن بر ما سنگین است.

سوم، پس از مسلمان شدن، به ما دستور شکستن این بتها را ندهید؛ زیرا ما اینها را با