مدرنیته، روشنفکری و دیانت صفحه 443

2- ٢. همان.

بود، با تکه پاره کردن قسمتی از بهترین زمینهای بالقوه کشاورزی کشور . به قطعات کوچک غیراقتصادی، تقسیم اراضی بین خرده مالکان، رفاه کاذبی به وجود آورد که کشور قادر به تحمل آن نبود.»

به اعتقاد این نویسنده:

شروع تقسیم اراضی به نحوی تعجب آور مقارن نزول شدید اهمیت کشاورزی در اقتصاد ایران است. برخی بر این عقیده اند که شاه سابق تعمد کشاورزی را فدای صنعت کرد، در فاصله 1959 تا 1972 کشاورزی صرفا 18 درصد سرمایه گذاری را دریافت کرد و حال آن که 22 درصد به صنعت داده شد. آنچه که پیش آمد، این بود که با اختصاص تمام قدرت دولت در جهت ایجاد زمینه صنعتی علاقه ای برای رسیدگی به مشکلات اساسی و اولیه کشاورزی که امید استفاده تبلیغاتی و زرق و برق در آن نبود در دولت وجود نداشت.»(1)

با عقب رانده شدن کشاورزی از صحنه فعالیتهای اقتصادی کشور، و روی آوردن به صنعت مونتاژ و وارداتی به همراه سرازیر شدن درآمدهای نفتی به داخل کشور که می توانست در اختیار قشر خاصی قرار بگیرد، شکاف طبقاتی در کشور افزایش یافت و افراد کم درآمد جامعه را بیشتر به عقب راند:.

واقعیت امر این است که افزایش درآمد نفت سطح زندگی همه مردم ایران را بالا نبرد و سهم طبقات پایین جامعه ایرانی از درآمد ملی رو به کاهش نهاد. یک گزارش رسمی از طرف وزارت امور خارجه آمریکا که در سال 1979 منتشر شد، حاکی است که بیست درصد جمعیت ایران که قشر بالای جامعه را تشکیل می دهند در سال 1972 در حدود 57 / 5 درصد درآمد ملی را به خود اختصاص داده بودند، که سهم آنها از درآمد کشور در سال 1975 به 63٫5 درصد افزایش یافت، در همین فاصله زمانی سهم