منطق ترجمه قرآن صفحه 167

معادل فارسی آن را می توان کنایه از یک معنای درست گرفت، ترجمه آن، به معنای ظاهری، اشکالی ندارد مانند [ یَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ... ]؛ (1) که ترجمه «دست خدا بالای دست های آن هاست» عیبی ندارد؛ چون این تعبیر در فارسی هم کنایه از قدرت است؛ ولی اگر چنین معادلی در فارسی پیدا نشد، باید به گونه ای ترجمه شود که بدآموز و گمراه کننده نباشد. (2)مثال دیگر: [ وُجُوهٌ یَوْمَل-ِذٍ نَّاضِرَهٌ أ إِلَی رَبِّهَا نَاظِرَهٌ ]؛ (3)

دهلوی: «یک باره روی ها آن روز تازه باشند، به سوی پروردگار خود نظر کننده باشند»؛

معزی: «... به سوی پروردگار خویش نگران»؛

فولادوند: «... به پروردگارش می نگرد»؛

شعرانی: «... به سوی پروردگارش نگرنده»؛

مکارم: «[آری] در آن روز صورت هایی شاداب و مسرور است و به پروردگارش می نگرد»؛

مجتبوی: «آن روز چهره هایی تازه و خرم است، که [پاداش] پروردگار خویش را چشم می دارند»؛

الاهی قمشه ای: «... و به چشم قلب جمال حق را مشاهده می کنند»؛

سراج: «... به سوی [پاداش] پروردگار خود نگران است».

بررسی

در این عبارت ها دو گونه ترجمه به چشم می خورد:

نخست: بر اساس تأثیر مبانی کلامی در ترجمه که مترجم خدا را جسم نمی داند و

1- (1) . فتح، 10
2- (2) . مجله ترجمان وحی، همان، ص 80
3- (3) . قیامت، 22 - 23