منطق ترجمه قرآن صفحه 191

می توان به دو زبان سخن گفت:

نخست: زبان ثقیل، مشکل و پیچیده، همراه با اصطلاحات فنی و علمی؛

دوم: زبان ساده، روان و سلیس که برای مخاطب سهل الوصول و خوشایند بوده و بتواند در کوتاه ترین زمان، براحتی پیام کلام را درک کند.

روشن است که ترجمه باید علمی، استوار و صحیح باشد؛ ولی این مطالب با رعایت سادگی و روانی و سلاست منافات ندارد.

آیه اللّه مکارم شیرازی در پی نوشت ترجمه خود، بر روان، گویا و در عین حال دقیق و محکم بودن ترجمه پافشاری نموده و یادآور می شود که در ترجمه قرآن از زبان روزمره توده مردم استفاده کرده است. (1)دکتر بی آزار شیرازی نیز «روان بودن» را لازمه هر ترجمه می شمارد؛ (2) برخی نویسندگان هم نوشته اند: «از به کارگیری اصطلاحات علمی و فنی در ترجمه قرآن باید پرهیز کرد؛ زیرا ترجمه برای عموم است»؛

تذکر 1: در مورد تعارض «سلاست» با «دقت» در ترجمه، در «مبانی ادبی ترجمه»، مطالبی بیان شده است.

تذکر 2: به کار بردن اصطلاحات علمی و فنی در ترجمه، برای مخاطبان عام، مناسب نیست؛ اما اگر سبک ترجمه، سبک فنی و علمی باشد، مثلاً: ترجمه برای متخصصین خاص (در آیات پزشکی، کیهان شناسی، فقهی) انجام گیرد، در این موارد، استفاده از اصطلاحات فنی، بدون اشکال، بلکه لازم است؛ (3) البته مناسب است در

1- (1) . القرآن الکریم با ترجمه حضرت آیهاللّه العظمی مکارم شیرازی، انتشارات مدرسه الامام علی بن ابیطالب علیه السلام ، پی نوشت، قطع جیبی، 1378 ش.
2- (2) . قرآن ناطق، ج1، ص 299
3- (3) . در این مورد مثال هایی در مبحث سبک ها و روش های ترجمه بیان شد.