منطق ترجمه قرآن صفحه 254

ب) همانند بودن آسمان ها (کرات آسمانی) و زمین در معلّق و شناور بودن در فضا؛ (1)ج) همانند بودن آسمان ها و زمین، در ملکوتی بودن؛

یعنی: خدا آسمان ( مقام قرب، حضور و ملکوت) را آفرید و از زمین چیزی شبیه آسمان آفرید؛ یعنی انسانی را خلق کرد که مرکب از ماده زمینی و روح ملکوتی آسمانی است. (2)جالب توجه آنکه در قرآن، واژه هفت آسمان تکرار شده است؛ اما واژه هفت زمین نداریم و تنها آیه ای که ممکن است اشاره به هفت زمین داشته باشد (بنابراین احتمال اول) همین آیه است و در اینجا هم احتمال هست که هفت اقلیم یا هفت قطعه زمین مقصود باشد؛ همانطور که از واژه «الارضین» در «نهج البلاغه» اراده شده است. (3)بنابراین می بینیم که مترجم طوری آیه را ترجمه کرده که با یکی از احتمالات تفسیری سازگار و بقیه را نفی می کند، در حالی که اگر اینگونه ترجمه می کرد:

«خدا همان کسی است که هفت آسمان را آفرید، و از زمین، همانند آن ها را»، هم با ظاهر آیه سازگارتر بود و هم با تفسیرهای مختلف آیه انطباق داشت.

2. در ترجمه «تفسیر نمونه» با اینکه این ترجمه بر یک تفسیر مبتنی است؛ اما گاهی تعارض بین ترجمه و تفسیر به چشم می خورد؛ یعنی: مفسران گرامی در تفسیر یک معنا را برگزیده و گفته اند؛ ولی در ترجمه، معنای دیگری را ابراز کرده اند:

در آیه 127 سوره «نساء» می خوانیم:

[ ...وَتَرْغَبُونَ أَن تَنکِحُوهُنَّ... ]؛

ترجمه: «و می خواهید با آن ها ازدواج کنید»؛

تفسیر نمونه: «و نمی خواهید با آن ها ازدواج کنید». (4)

1- (1) . تفسیر کبیر فخر رازی، ج 30، ذیل آیه 12 سوره طلاق
2- (2) . المیزان، ج 19، ص 7 - 165 و ذیل آیه 12 سوره طلاق
3- (3) . نهج البلاغه (سه جلدی استاد مکارم) ج 1، ص 174 و ج 2، ص 177 و ص 179 و خطبه 199.
4- (4) . نمونه، ج 4، ص 148