منطق ترجمه قرآن صفحه 291

بلکه غیر ممکن می نماید؛ اما لازم است مترجم بکوشد تا این تأثیرات را به حداقل رسانده و مخاطبین را با زلال کلام الاهی آشنا کند تا براساس فطرت سالم خویش آن را بفهمند و هدایت شوند و اگر مترجم قصد داشت که به دیدگاه خاص کلامی یا فلسفی اشاره کند می تواند توضیحات مربوطه را از متن جدا کرده به پاورقی منتقل کند، یا داخل پرانتز قرار دهد و از متن اصلی جدا سازد و در مقدمه ترجمه هم یادآوری کند که این ترجمه بر اساس چه مذهب یا گرایش خاصی ترجمه شده است.

البته در اینجا می توان بین دو دسته از گرایشات تفاوت قائل شد:

نخست: «نکات عقیدتی» که در تفسیر آیه وجود دارند و اگر در متن ترجمه دخالت داده نشده و در پرانتز ذکر نشوند، معنای ظاهر آیه، بر خلاف مقصود حقیقی خدا خواهد شد و بنابراین ممکن است مخاطب دچار گمراهی شود؛ ازاین رو لازم است تا آن نکته تفسیری یا عقیدتی مزبور در پرانتز یا پاورقی توضیح داده شود.

و دوم: «نکات فلسفی، کلامی و مذهبی» که حاوی دیدگاه شخص مفسر است و اگر بر متن ترجمه اضافه نشود؛ زیانی به معنا نمی زند؛ که در چنین صورتی نباید آن ها را در ترجمه منعکس سازند.

ششم: تقسیم ترجمه ها، براساس اعتبار مترجم و ترجمه

الف) ترجمه غیر معتبر

برای ترجمه متون کهن یا تخصصی، لازم است که مترجم، شرایط و ویژگی هایی را احراز کرده باشد تا بتواند ترجمه ای معتبر از آن ارائه نماید.

برای مثال: متون قدیمی پارسی، تسلط بر زبان باستانی پهلوی را می طلبد و نیز ترجمه متون کتاب مقدس، تسلط کافی بر متون اصلی، مثلاً: عبری، لاتین و انگلیسی و... را ایجاب می کند، بنابراین بدون دارا بودن آن شرایط، ترجمه، غیر معتبر خواهد بود؛ علاوه بر آنچه گفته شد مترجم قرآن باید بر زبان مبدأ (عربی) و زبان مقصد (به