منطق ترجمه قرآن صفحه 319

نیامده است؛ در حالی که مترجم، گمان کرده که دو مفعولی است؛ بنابراین، ترجمه صحیح آیه، اینگونه می شود:

«و هر چیز زنده ای را از آب پدید آوردیم»؛ (آیتی، خواجوی، مجتبوی)

مثال دیگر: [ یَأَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَلِنَّهُ ]؛ (1)

خرمشاهی: «وهان ای نفس مطمئنه»؛

[ ...امْرَأَهً مُّؤْمِنَهً...] ؛ (احزاب/ 50)

الاهی قمشه ای: «زن مومنه ای».

در این ترجمه ها، «صفت»، مونث آورده شده است، در حالی که در فارسی، مطابقت صفت و موصوف در تذکیر و تأنیث لازم نیست.

مثال دیگر: [ فَأَتَتْ بِهِ ی قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ و قَالُوا یَمَرْیَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَیًْا فَرِیًّا ]؛ (2)

الاهی قمشه ای: «آنگاه قوم مریم که به جانب او آمدند که از این مکان همراه ببرند، گفتند...»؛

مترجم گمان برده است که «قوم» فاعل «اتت» است در حالی که «مفعول» است و فاعل آن ضمیر «مریم» است که در فعل مستقر است؛ یعنی: ترجمه صحیح جمله اینگونه می شود: و «مریم» در حالی که او را در آغوش گرفته بود، وی را نزد قومش آورد؛ گفتند: «ای مریم! به یقین چیز شگفت (و زشت) آورده ای! (ترجمه جمعی).

مثال دیگر: [ ...وَکُنتُ عَلَیْهِمْ شَهِیدًا مَّادُمْتُ فِیهِمْ... ]؛ (3)

الاهی قمشه ای: «تو خود بر آن مردم گواه و ناظر اعمال آنان بودی، مادامی که من در میان آنان بودم».

مترجم گمان کرده است که ضمیر «کنت» خطاب است، در حالی که ضمیر متکلم است.

1- (1) . فجر، 27
2- (2) . مریم، 27
3- (3) . مائده، 117