منطق ترجمه قرآن صفحه 357

ب. همانند عنوان ها که موضوع مطالب متن را بیان می کنند و در پیشانی آن ها جای می گیرند، چینش واژگانیِ ترجمه نیز باید همانند متن اصلی باشد؛

ج. واژگانی که برای آغاز متن، توصیه شده اند و آغازگرها (1) نام دارند، باید تا حد ممکن از چینش واژگانی نسخه ای از کتاب مقدس پیروی کنند که متن ها از آن اخذ شده اند؛ مترجمان باید از متابعت ترجمه های دیگر، مثلاً: در مورد آن آغازگرهایی که بخشی از خود متن کتاب مقدس نیستند، بپرهیزند؛ وقتی متون نیایش سالیانه از کتاب مقدس آماده می شود، این موارد نیز باید به دقت از متن لاتین ترجمه شوند، مگر آنکه اجازه نامه گردهمایی عبادت الاهی و هیئت مذهبی، شیوه و اسلوب متفاوتی را برای معرفی و آغاز متون توثیق کند.

3. هنجارهای مربوط به ترجمه دیگر متون نیایشی

اشاره

46. هنجارهای عرضه شده در بندهای فوق و نیز، هنجارهای مربوط به کتاب مقدس، باید در شیوه و اسلوبی شبیه به متون نگاشته مذهبی به کار روند.

47. ترجمه باید گنیجنه خطابه های سالیانه را با استفاده از زبان قابل فهم در زمینه و بافت فرهنگی ای که مقصود است انتقال دهد و به این یقین برسد و برساند که نماز و نیایش نه تنها با اصل و گوهر فرهنگ شکل می گیرد، بلکه خود نیز در پیشرفت آن فرهنگ مشارکت می کند؛ در نتیجه، نباید سبب شگفتی شود که این زبان تا حدودی با زبان گویش عادی متفاوت باشد. ترجمه متون نیایشی که از وثاقت و محتوای ثابت و استوار متون اصلی بهره و مایه می گیرد، پیشرفت زبان بومی مذهبی را تسهیل می کند؛ چنین زبانی با واژگان، نحو و دستوری که با نیایش الاهی مناسب است تشخیص می یابد؛ چنین امری نیز در زبان مردمانی که سال ها پیش تبلیغ و تبشیر می کرده اند رخ داده است.