سیمای مصلحان از منظر آیات و روایات صفحه 143

امام صادق علیه السلام فرمودند:

«کان المَسیحُ علیه السلام یقول: انّ التّارِکَ شَفاءُ المَجْرُوح مِنْ جُرحِهِ شَریکُ جَارِحهِ لا مَحاله و ذلک انّ الجَارِحَ ارادَ فِسادَ المَجْروح و التّارِکُ لِأشْفَائِه لَمْ یشَأ صَلاحَه فاذا لَمْ یشَأ صَلاَحَهُ فقد شاءَ فَسادَهُ اضْطراراً...(1) ؛ حضرت میسح علیه السلام چنین می گفت: کسی که از درمان مجروح، سر باز زند با کسی که جراحت را وارد آورده هم دست است؛ به این جهت که مجروح کننده خواسته است که بیمار تباه شود و کسی او را درمان نکرده، نخواسته است که او بهبود یابد و هرگاه که بهبود او را نخواهد، به ضرورت، بیماری او را خواسته است...».

از این حدیث درمی یابیم آن کسی که اصلاحات و درمان دردهای فردی و اجتماعی را نخواهد، در جست وجوی آن نباشد، به دشواری های آن تن ندهد و از توان خویش برای اجرای آن مایه نگذارد، چون آنان است که به فسادگستری پرداخته و جامعه را به سوی نابسامانی ها سوق داده اند.

با معیارهایی که از این سخن امام صادق علیه السلام به دست می آید، روشن می شود که هر فساد، کژی و واپس گرایی را که در جامعه به حال خود رها کنیم و در برابر آن واکنش نشان ندهیم و به درمان آن برنخیزیم، چون آنان خواهیم بود که آن فساد و کژی را پدید آورده باشند؛ زیرا از مسئولیت بزرگ اصلاح جامعه سر باززده ایم و یا در برابر دشواری های آن هراس داشته ایم.

امام رضا علیه السلام فرمودند: «لاَنَّ اللهَ کَلَّفَ اهلَ الصِّحَّهِ القِیام بشأنِ اهلِ الزَّمانَهِ وَ الْبَلْوی؛(2)خداوند، توان مندان را مکلف کرده است که برای امور ناتوانان و بینوایان بپاخیزند و نابسامانی زندگی شان را برطرف کنند».