سیمای مصلحان از منظر آیات و روایات صفحه 144

بدین ترتیب، اجرای دقیق معیارهای سامان بخشی بر نابسامانی های فردی و اجتماعی و مبارزۀ اصولی و منطقی با مفاسد فردی و گروهی، در قالب دو فریضۀ الهی «امر به معروف و نهی از منکر» به عنوان آیین انسان ساز اسلام از راه کارهای اصلاحات شمرده شده که مایۀ قوام دین و شریعت و مایۀ ذلّت دشمنان دین است که می توان با این دو فریضه، مراحل سه گانه ای را در جهت اصلاح مردم به طور عملی اجرا کرد.

مرحلۀ اول در برخورد با گناه، واکنش قلبی و ابراز خشم و احساس نفرت در برابر آن است و مرحلۀ دوم، اعتراض زبانی به انجام گناه است که آن هم باید با ملایمت و مهربانی صورت گیرد. مرحلۀ سوم برخورد تند و مستقیم با ناهنجاری ها و فسادهای جامعه است.

اگر ملت های پیشین، فساد و گناه میان شان رواج یافت، رهبران، آنان را از فسادانگیزی بازنداشتند و با گشاده رویی و لبخند با آنان روبه رو شدند. همین عامل، باعث گسترش تباهی، نادرستی و قانون شکنی در سطح جوامع شد.

بی تفاوتی در برابر مفاسد اجتماعی و فردی و رها کردن جریان امور به حال خود، با اصول دین باوری سازگاری ندارد. انسان دینی، رویارویی با ناهنجارهای جامعه را بالاترین تکلیف اسلامی می داند؛ چراکه در سایۀ امر به معروف و نهی از منکر، کارها به سامان می رسد.

مبارزه با فقر

اشاره

فقر، وضعیت ناگوار و ناپسندی است که زمینۀ بسیاری از گناهان را فراهم می آورد و بسیاری از گناهان مالی و غیرمالی نیز زاییدۀ فقرند؛ بدین معنی که بسیاری از گناه کاران اگر فقیر نبودند، به این راه ها کشیده نمی شدند.

از نظر اسلام فقر دو نوع است: 1) فقر اقتصادی و مادّی؛ 2) فقر معنوی و فرهنگی (این نوع فقر، بدتر از فقر مادّی است).