سیمای مصلحان از منظر آیات و روایات صفحه 149

2) فقر معنوی و فرهنگی

امّا فقر در بُعْد معنوی و دین باوری نیز، بیشترین زیان را به انسان می رساند.

از این رو، پیامبر بزرگ به حاکمان یادآور می شود که به مبارزه با فقر همت گمارند و ریشه های آن را از بُن برآورند تا زمینۀ بی عقیدگی و سست ایمانی مردم فراهم نشود.

پیامبر عظیم الشأن اسلام صلی الله علیه و آله به روایت امام صادق علیه السلام فرمودند:

«... فَنادی الصُّْلاهَ جامِعه! و امَر المُهاجِرین و الانصار بالسلاح، فأجْتَمَعَ النّاس، فَصَعِدَ المنبر فَنَعی الیهم نَفْسَه فقال أذَکِّر اللهَ الوالی مِنْ بَعْدی عَلی امُّتی... وَ لَمْ یفْقِرهم فَیکْفِرَهم...(1) ؛ فریاد زدند: «الصلاه جامِعَه» [تا همه مردم گردآیند] و خود به مهاجران و انصار فرمان داد که سلاح برگیرند، پس مردمان جمع شدند، پیامبر بر منبر رفت و خبر نزدیک شدن مرگ خویش را به ایشان داد و فرمود: خدا را به یاد هر حاکمِ اسلامی پس از خود می آورم... [دربارۀ عمل به وظایفش، از جمله اینکه] مردمان را فقیر نکند که در نتیجه کافرشان خواهد کرد».

با توجه به گستردگی مفاسد برخاسته از فقر، ناگزیر باید فقرزدایی از هدف های اصولی اصلاح طلبان باشد تا امنیت، آرامش و آسایش توده های محروم در پرتو اصلاحات تحقق یابد و این انسان های نجیب و درمانده، از زیربار سنگین محرومیت رهایی یابند. در اینجا، به دو سخن از دو مصلح راستین اشاره می کنیم تا راه گشای فرهیختگان و انسان دوستانِ دلسوز باشد و جهت گری اصلی کار اصلاح طلبان را بیش از پیش روشن کند.