سیمای مصلحان از منظر آیات و روایات صفحه 166

خدا صلی الله علیه و آله از روی هوا و هوس حرف نمی زند، بلکه هر چه او می گوید وحی محض و از جانب حق تعالی است».

ولی خلیفۀ دوّم می گفت که ما احتیاج به عترت، سنّت و احادیث نداریم و قرآن برای ما کافی است. او با گفتن حدیث به شدت مخالفت کرد و کسی را که حدیث نقل می کرد می زد و به زندان می انداخت.(1)

با اینکه حجّ تمتّع و مُتعه (ازدواج موقّت) در زمان رسول اکرم صلی الله علیه و آله جایز بود و مردم به آن عمل می کردند؛ او گفت با اینکه جایز بوده، به نظر من این دو حرام است و هر کس انجام دهد، مجازاتش می کنم؛ لذا می گوید: «ثَلاثُ کنَّ عَهْدِ رَسِولِ اللهِ صلی الله علیه و آله انَا مُحَرِّمُهُنَّ و مُعاقِبٌ عَلَیهِنَّ، مُتْعَهُ الْحَجِّ وَ مُتْعَهُ النِّسا، وحَی عَلی خَیرِ الْعَمَلِ فی الاَذانِ(2) ؛ سه چیز در زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله رواج داشت و مردم عمل می کردند که من آنها را حرام کردم و کسی را که به آنها عمل کند مجازات می کنم و آن سه چیز عبارت اند از: 1) حجّ تمتّع؛ 2) متعه (ازدواج موقت زنان)؛ 3) حذف حَی عَلی خَیرالعمل در اذان».

بعد از او نیز قرائت و برداشت های سومی از دین سبب شد روز به روز اسلام در جامعه تضعیف شود و مردم از دستورها و احکام الهی دورتر شوند، تا خلافت معاویه که او هم به عنوان اینکه قرائت و نظر من از دین این چنین است، بسیاری از احکام را تغییر داد و بدتر از آن پسرش یزید که اگر مانده بود، چیزی به عنوان اسلام جز اسمش باقی نمی ماند.