سیمای مصلحان از منظر آیات و روایات صفحه 29

«لِیَقُومَ النّاسُ» برای اینکه مردم خود بجوشند و قیام کنند، نه اینکه آنها مردم را به پا دارند. در بسیاری از مکتب های دنیا، هستند مردمان چشم و گوش بسته ای که به دنبال رهبران شان حرکت می کنند؛ چون مردم عقده ها، درماندگی ها، نیازهای برنیامده و آروزهایی دارند که رهبری با اعلام برآوردن آرزوهای شان قیام کرده و آنها را نیز وادار به قیام می کند؛ ولی قرآن نمی گوید که انبیا مردم را به پا بدارند، تعبیر به «لیقیم الناس بالقسط» نمی کند؛ بلکه مردم خفته، لگدمال شدۀ شهوات، تقلیدها و نظام های فاسد و استبدادی، بعد از پیدا کردن شناخت و معیار قیام می کنند، بدون اتکا به دیگران.(1)

نقش مردم در اصلاح جامعه آن چنان مؤثر است که اگر به دنبال رهبران شان در جهت برپایی عدالت قیام کنند، اهداف مکتب الهی به نتیجه خواهد رسید و در غیر این صورت، اهداف تعطیل می شوند.

در سورۀ انفال آمده است که مردم بازوی پشتیبان رهبر الهی در جهت اصلاح جامعه هستند. (وَ إِنْ یُرِیدُوا أَنْ یَخْدَعُوکَ فَإِنَّ حَسْبَکَ اللّهُ هُوَ الَّذِی أَیَّدَکَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِینَ)2 ؛ «و اگر بخواهند تو را (در صلح و آشتی) فریب دهند، به یقین خداوند تو را بس است؛ اوست کسی که تو را به نصرت خود با مؤمنان تقویت کرد».

از این آیۀ شریفه درمی یابیم که:

الف) مؤمنان صدر اسلام، حامیان شایسته و کارآمدی برای پیامبر بوده اند و نقشی به سزا در پیش برد اسلام برعهده داشته اند تا آنجا که خداوند آنان را شایسته دانسته و یاری آنها را هم ردیف یاری خویش قرارداده است؛(2)