سیمای مصلحان از منظر آیات و روایات صفحه 41

2) رهاندن انسان ها از قید بردگی و رسیدن به کمال و رشد معنوی و مادّی در سایۀ آزادی و امنیت با عمل به واجبات و ترک محرمات.

حضرت موسی و برادرش هارون، خطاب به فرعون فرمودند که ما هر دو فرستادۀ خداوند بزرگ هستیم؛ پس ای فرعون! زنجیر اسارت و بردگی را از بنی اسراییل بردار و آنها را آزاد کن: (أَنْ أَرْسِلْ مَعَنا بَنِی إِسْرائِیلَ)1 ؛

فرعون اندکی غذا به بنی اسراییل می داد تا آنها بتوانند کارهای طاقت فرسا را انجام دهند و برای آنکه شخصی مانند موسی علیه السلام در جامعه متولد نشود، نوزادان را به قتل می رساند و زنان و دختران را به کنیزی می گرفت؛ لذا حضرت موسی علیه السلام خطاب به فرعون فرمود: (أَنْ عَبَّدْتَ بَنِی إِسْرائِیلَ) ؛ «تو بنی اسراییل را بنده و بردۀ خود ساخته ای».

پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله هم به عنوان منادی آزادی، بار اسارت را از دوش مردم برمی دارد؛ خداوند در قرآن می فرماید: (وَ یَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتِی کانَتْ عَلَیْهِمْ)2 ؛ «و بار سنگین و زنجیرهایی را که بر گردن شان است (رسوم جاهلیت و احکام سخت شرایع گذشته) از دوش آنها برمی دارد».

حضرت علی علیه السلام هم خطاب به فرزندش امام حسن علیه السلام فرمودند: «و لا تَکنْ عَبْدَ غَیرِک و قَدْ جَعَلَک اللهُ حُرّا؛فرزندم! بندۀ دیگری مباش، زیرا خداوند تو را آزاد قرار داده است».(1)

3) ساختن جامعه؛ زیرا اگر ملّتی تحت سلطۀ بیگانه و ظالمی بود و امنیت و آزادی نداشت، در هیچ جهتی نمی تواند رشد کند.