سیمای مصلحان از منظر آیات و روایات صفحه 47

الف) اجتماعی

اشاره

مجموعه ای از انسان ها را که با نظم، سنت، آداب و قوانین خاص با یکدیگر پیوند خورده و زندگی دسته جمعی دارند، جامعه می گویند. اجتماعی بودن زندگی انسان به این معناست که انسان «ماهیت اجتماعی» دارد. از سویی نیازها، بهره ها و برخورداری ها، کارها و فعالیت ها نیز ماهیت اجتماعی دارد و جز با تقسیم کار و تقسیم بهره رفع نیازمندی های اجتماعی در سلسله ای از سنت ها و نظام ها میسر نخواهد بود و از سوی دیگر، یک نوع اندیشه، ایده و خُلق و خو، بر عموم مردم حکومت می کند که به افراد جامعه وحدت و یگانگی می بخشد(1) ؛ بنابراین، هرگاه روان افراد به تباهی و ستیز کشیده شود و دوستی به دشمنی و کینه توزی بینجامد، پیوندهای اجتماعی دچار تزلزل و گسستگی می شوند؛ از این رو، نیاز است تا روابط افراد در جامعه اصلاح شود. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند:

«... الا اخْبِرُکَ و ادُلّکَ علی صَدقهٍ یحِبُّها اللهُ و رسُولُه؟ تُصلِحُ بینَ النّاسِ اذا تفاسَدُوا و تَباعَدُوا؛آیا شما را از کار نیکی که محبوب خدا و پیامبر است آگاه کنم؟ به اصلاح روابط مردمی دست یازید، آنگاه که روابط آنان به تباهی و دوری کشیده شده باشد».(2)