سیمای مصلحان از منظر آیات و روایات صفحه 58

اصلاح رابطۀ فرد و جامعه با خداوند است. اگر جامعه ای می خواهد وضع دنیایش به سامان برسد، باید وضع خود را با آخرت اصلاح کند. درواقع، میان اصلاح آخرت و اصلاح دنیا یک ارتباط تکوینی و حقیقی است نه صوری و اعتباری.

امام علی علیه السلام در جای دیگر می فرمایند:

«وَ لاتُصْلِحْ دُنیاکَ بِمَحْقِ دینکَ فَتَکُونَ من الأَخْسَرینَ اعْمالاً؛فکر نکنید که با پشت کردن به دین و کنار گذاشتن آن، دنیای تان اصلاح می شود که در این صورت بیشترین خسارت را خواهید کرد».(1)

در تعبیر دیگری می فرمایند: «لایتْرُکُ النّاسُ شیئاً مِنْ أمْرِ دینِهِمْ لِلاصلاحِ دنیاهُمْ الاّ فَتَحَ اللهُ عَلَیهمْ ما هُوَ اضرُّ مِنْهُ؛مردمی که دنبال اصلاح امور خود هستند، اگر بخواهند با ترک دین و کم گذاشتن از آن، دنیای خود را اصلاح کنند، نه تنها اصلاح حاصل نخواهد شد، بلکه خدا شرایطی را برای آنها فراهم می کند که بدتر از وضع گذشتۀ آنان است».(2)

این امر، یک سنّت الهی است که از زبان امام معصوم بیان می شود و در صحت آن جای هیچ تردیدی نیست. تعابیر دیگری هم در کلمات اهل بیت علیه السلام وجود دارد که نشان می دهد اصلاح واقعی از مسیر دین عبور می کند و پشت کردن به تعالیم و ارزش های دین، جامعه را از اصلاحات واقعی باز خواهد داشت.