سیمای مصلحان از منظر آیات و روایات صفحه 66

انسان ها نه تنها به باور خویش پای بند هستند، بلکه در تکاپویند تا دیگران را نیز با مسلک خویش هماهنگ کنند و پیرو خود گردانند: (وَ لَنْ تَرْضی عَنْکَ الْیَهُودُ وَ لاَ النَّصاری حَتّی تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ) ؛ (1)«و هرگز یهود و نصاری از تو خوشنود نخواهند شد تا آنکه از آیین آنان پیروی کنی».

بدین ترتیب، انبیا بزرگ ترین مسئولین اجتماعی بشر و معماران عقیدتی، در صدد بودند که رسوبات و خرابه های باطل را محو ساخته، بنای زیبای توحید را در جان و اندیشۀ انسان ها بنیان نهند. همۀ آنان یک رسالت را به دوش می کشیدند و پیام شان یک چیز بود و آن تبدیل ساختار اعتقادی مردم، از بت پرستی به خداپرستی است:

(وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِی کُلِّ أُمَّهٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطّاغُوتَ) ؛ (2)«از میان هر ملتی، پیامبری برگزیدیم که پیام آن این بود که خدا را پرستش کنید واز طاغوت و مظاهر باطل دوری گزینید».

ج) سیاسی

سیاست، در اصل از واژۀ «سوس» گرفته شده و به معنی مملکت داری، اصلاح امور مردم و اداره کردن کارهای کشور است.(3)

لغت شناس معروف «طُرَیحی»، در مجمع البحرین می گوید: «السِیاسَهُ القیامُ علی الشَّیء بِما یُصْلِحُهُ(4) ؛ سیاست یعنی اقدام برای سامان دادن چیزی،

1- (1) همان، آیۀ 120.
2- (2) نحل، آیۀ 36.
3- (3) ترجمۀ منجدالطّلاب، ص 263.
4- (4) مجمع البحرین (سوس)، چاپ جدید، ج 4، ص 78.