- پیشگفتار 1
- اشاره 3
- دریای بیکران 5
- بر کران بیکران 7
- سکّانداران هدایت 9
- لوازم فهم قرآن 16
- اشاره 16
- 1 - آگاهی از مفردات قرآن 17
- 2 - استفاده از قواعد زبان عربی 18
- 3 - آگاهی از موارد استعمال مجازات 18
- 5 - توجّه به هماهنگ بودن قرآن 19
- 4 - احاطه به همه آیات کریمه قرآن 19
- 7 - اطّلاع کامل از شأن نزول آیات 20
- 9 - پرهیز از پیش داوری 22
- این نغمه از کدام دوران ساز واین توطئه از چه زمان آغاز شد؟ 23
- اشاره 37
- پیشگفتار 39
- برداشت غلط از کلمه تعبّد 46
- جایی که تعبّد عین تعقّل است 48
- حجیّت عقل 52
- دلیل حجیّت عقل 53
- چگونگی کاشفیّت عقل 56
- عقل صلاحیّت قانون گذاری را ندارد. 59
- نیاز به تقوی و پرهیزکاری 62
- نشانه آلودگی عقول مردم 63
- الف. از نظر قرآن 65
- اشاره 65
- ب . تضاد و تناقض 70
- ج. کدام عقل؟! 71
- د. عدم مصونیّت از خطا 72
- و. اقرار و اعتراف دانشمندان 75
- ه . بکار گرفتن نیروها برای کشف مجهولات 75
- غرور علمی 76
- میزان درستی و نادرستی اندیشه ها 80
- راز انکار یا توجیه معجزات 82
- گناه وحی چیست؟ 84
- موضع گیری شدید اهل بیت علیهم السلام در مقابل بدعت و قیاس 86
- کارائی عقل در احکام الهی 87
- اشاره 89
- مذهب علیه مذهب 91
- تکرار شبهات قدیمی 92
- چهره جدید تصوّف 104
- ضدّ و نقیض ها 108
- خورشید ادیان 114
- إمحاء باطل 117
- کفر ستیزی 121
- استدلالات بی بنیان 124
- اشاره 131
- گفتار اوّل 133
- اشاره 133
- خلیفه اللَّه و خلیفه الناس 133
- تفاوت اوّل 134
- تفاوت دوّم 136
- تفاوت سوّم 138
- اسباب استیلای باطل 141
- اشاره 141
- 1. سند سازی برای خود 142
- 2. سند سازی علیه حق 143
- 3. سند سوزی از حق 144
- 4. سند سوزی از خود 145
- اشاره 145
- جعل اسناد عامّه 145
- 1. سند سازی برای خلافت 146
- 2. سند سازی برای لیاقت 147
- 3. سند سوزی از فدک 148
- 4. سند سوزی از خلفاء 149
- ادامه سند سازی 151
- مسأله شوری 151
- شیوه باطل ادامه دارد 151
- اشاره 156
- ادامه سند سوزی 156
- 1. غدیر خم 156
- 2. آیه تطهیر 162
- 4. زیارت عاشوراء 164
- 5. زیارت ناحیه مقدّسه 165
- 6. احراق بیت 165
- توصیه و تحذیر 166
- اشاره 169
- ای سرا پا مهربانی و وفا 174
- امیر لشکر صاحب زمان رفت 179
- آیت اللَّه امامی داده جان 187
- به ابجد از پی تاریخ رحلتش بیتی 188
ص:111
1- آل عمران / 85.
دید موسی یک شبانی را به راه
کو همی گفت ای خدا و ای اله(1)
که همین را سند کرده اند.
این آقایان از یک طرف می گویند: کسی که در مشرب اشراق وارد شد و قرار شد پیرو تکثّر دینی باشد، قول احدی برایش حجّت نیست؛ فقط اشراقات و الهمات قلبی، همان طوری که در متن مقاله شان نوشته اند، دو صفحه آن طرف تر می گوید: قول مثنوی حجّت است. یک بام و دو هوا؟! دو صفحه بعد چطور قول مثنوی حجّت می شود؟! این داستان «دید موسی یک شبانی را به راه» که مولوی نقل کرده، سندش کجاست؟! مأخذش چیست؟! در کدام کتاب آسمانی و در کدام روایت متواتره است، که یک سند محکم برای تکثّر دینی شده؟! این معقول است یک شبانی را که بیراهه می رود و خدا را دارای دست و پا می داند، موسی علیه السلام هدایتش نکند و بگذارد همین طور به راه کجش ادامه بدهد؟! پس فلسفه بعثت أنبیاء چیست؟!
ضدّ و نقیض ها
می گویند ما تکثّر دینی را مطرح می کنیم به خاطر این که بین مردم