- پیشگفتار 1
- اشاره 3
- دریای بیکران 5
- بر کران بیکران 7
- سکّانداران هدایت 9
- لوازم فهم قرآن 16
- اشاره 16
- 1 - آگاهی از مفردات قرآن 17
- 2 - استفاده از قواعد زبان عربی 18
- 3 - آگاهی از موارد استعمال مجازات 18
- 5 - توجّه به هماهنگ بودن قرآن 19
- 4 - احاطه به همه آیات کریمه قرآن 19
- 7 - اطّلاع کامل از شأن نزول آیات 20
- 9 - پرهیز از پیش داوری 22
- این نغمه از کدام دوران ساز واین توطئه از چه زمان آغاز شد؟ 23
- اشاره 37
- پیشگفتار 39
- برداشت غلط از کلمه تعبّد 46
- جایی که تعبّد عین تعقّل است 48
- حجیّت عقل 52
- دلیل حجیّت عقل 53
- چگونگی کاشفیّت عقل 56
- عقل صلاحیّت قانون گذاری را ندارد. 59
- نیاز به تقوی و پرهیزکاری 62
- نشانه آلودگی عقول مردم 63
- الف. از نظر قرآن 65
- اشاره 65
- ب . تضاد و تناقض 70
- ج. کدام عقل؟! 71
- د. عدم مصونیّت از خطا 72
- و. اقرار و اعتراف دانشمندان 75
- ه . بکار گرفتن نیروها برای کشف مجهولات 75
- غرور علمی 76
- میزان درستی و نادرستی اندیشه ها 80
- راز انکار یا توجیه معجزات 82
- گناه وحی چیست؟ 84
- موضع گیری شدید اهل بیت علیهم السلام در مقابل بدعت و قیاس 86
- کارائی عقل در احکام الهی 87
- اشاره 89
- مذهب علیه مذهب 91
- تکرار شبهات قدیمی 92
- چهره جدید تصوّف 104
- ضدّ و نقیض ها 108
- خورشید ادیان 114
- إمحاء باطل 117
- کفر ستیزی 121
- استدلالات بی بنیان 124
- اشاره 131
- گفتار اوّل 133
- اشاره 133
- خلیفه اللَّه و خلیفه الناس 133
- تفاوت اوّل 134
- تفاوت دوّم 136
- تفاوت سوّم 138
- اسباب استیلای باطل 141
- اشاره 141
- 1. سند سازی برای خود 142
- 2. سند سازی علیه حق 143
- 3. سند سوزی از حق 144
- 4. سند سوزی از خود 145
- جعل اسناد عامّه 145
- اشاره 145
- 1. سند سازی برای خلافت 146
- 2. سند سازی برای لیاقت 147
- 3. سند سوزی از فدک 148
- 4. سند سوزی از خلفاء 149
- ادامه سند سازی 151
- مسأله شوری 151
- شیوه باطل ادامه دارد 151
- اشاره 156
- ادامه سند سوزی 156
- 1. غدیر خم 156
- 2. آیه تطهیر 162
- 4. زیارت عاشوراء 164
- 5. زیارت ناحیه مقدّسه 165
- 6. احراق بیت 165
- توصیه و تحذیر 166
- اشاره 169
- ای سرا پا مهربانی و وفا 174
- امیر لشکر صاحب زمان رفت 179
- آیت اللَّه امامی داده جان 187
- به ابجد از پی تاریخ رحلتش بیتی 188
ص:51
1- علل الشرائع، شیخ صدوق ج 2 ص 592 باب 374 ح 43.
از حکمت می باشد، موجب شده بسیاری از احکام خدا را با کمال وقاحت زیر سؤال ببرند.
ریشه این نوع برخورد با احکام الهی را در خداشناسی این افراد باید جستجو کرد و تا تجدید نظر در شناخت خداوند نکنند، انتظاری جز این از آن ها نمی رود.
نتیجه آن که «تعبّدی بودن» منافاتی با مصلحت داشتن ندارد، بلکه همه اوامر و نواهی خداوند تعبّدی بوده با توجّه به این که همه آن ها توأم با حکمت و مصلحت است، حال چه کشف شده و چه کشف نشده باشد.
جایی که تعبّد عین تعقّل است
ممکن است این سؤال پیش بیاید که آیا از نظر عقلی جایز است انسان، قانونی را که حکمت و مصلحت آن را نمی داند، چشم بسته و بدون چون و چرا بپذیرد؟!
آیا این منطقی است که در مقابل فرمانی که هیچ آگاهی از فلسفه آن نداریم، تسلیم محض باشیم؟!
جواب: در فلسفه، قانونی هست که می گوید: «الإمْتِناعُ بِالإخْتیار، لا یُنافِی الإخْتِیار» یعنی اگر یک امر غیر اختیاری مبتنی بر امری