قرآن شناسی صفحه 244

تفسیر دوم، هم موافق شأن نزول، و هم موافق برخی از احادیث اهل بیت است(1).

در برخی از احادیث از امام باقر و امام صادق علیه السلام، حکایت شده که این آیه در مورد مردان و زنانی است که در عصر پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله آلوده بودند، و خدا مسلمانان را از ازدواج با آن ها منع کرد و اکنون هم مردم مشمول این قانون هستند، پس هر کس که مشهور به عمل منافی با عفت شود، و حد زنا بر او جاری شود، سزاوار نیست که مؤمنی با او، ازدواج کند، مگر این که توبه کند و توبه اش ثابت شود.(2)

در حدیث دیگری از امام باقر علیه السلام حکایت شده که، این آیه در مدینه نازل شده، ولی زن و مرد زناکار را مؤمن ننامید، و فرمود: (الزّانِی لا یَنْکِحُ إِلاّ زانِیَهً) یعنی عنوانی که برای این افراد آورد عنوان «زانی و زانیه» بود و مؤمنین را جدا کرد، و فرمود «حُرِّمَ ذلِکَ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ» .

در همین حدیث از امام باقر علیه السلام حکایت شده که پیامبر فرمود: شخص زناکار، به هنگامی که مرتکب این عمل می شود در حقیقت مؤمن نیست، و نیز شخص سارق به هنگامی که مشغول دزدی می شود، مؤمن نیست، چرا که به هنگام انجام این عمل، ایمان از او بیرون می رود، همان طوری که پیراهن را از تن بیرون می آورد.(3)

در حقیقت این روایت اهمیت این موضوع را نشان می دهد.

نتیجه

به هر ترتیب ما چه تفسیر اول چه تفسیر دوم آیه را بپذیریم، بین افرادی که ازدواج کرده اند با افرادی که ازدواج نکرده اند تفاوتی وجود ندارد و مطلب برای هر دو گروه یکسان است.

1- (1) البته برخی از صاحب نظران هم گفته اند، که این آیه با آیه 220 سوره بقره، که ازدواج با مشرکان را حرام می کند نسخ شده است که البته جای بحث دارد.
2- (2) صافی، ج 3، ص 416-417.
3- (3) همان و اصول کافی، ج 2، ص 26.