شکر (سرود آسمانی) صفحه 18

کند و آن گاه دچارِ فقر و تبعاتِ ناشی از آن شود. در روایتِ معتبرِ هشام بن الحکم از امام صادق - علیه السلام - آمده است:

مَن مَنَعَ حَقّاً لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ أنفَقَ فِی بَاطِلٍ مِثلَیه؛(1)

کسی که حقّی از خداوند عزّوجلّ را أدا نکند، دو چندان آن را در تباهی هزینه نماید.

بنابراین شُکر به معنای درستِ آن، نگهدارنده ی نعمت ها و افزون کننده ی آن ها خواهد بود.

خداوند همه را از شاکرین قرار دهد.

4. بازگشتِ اثرِ شُکر، به شُکرگزار

تمامِ اثرِ شُکر، به شُکرگزار باز می گردد. خداوند، غنیِّ علی الإطلاق و واجبِ من جمیع الجهات و الحیثیّات است و هیچ نیازی به هیچ چیز از جمله شُکر بنده ندارد، تنها این بنده است که از شُکر خدا بهره مند می شود. قرآن کریم در دو جا تصریح فرموده است که نفعِ شُکر به خود شُکرگزار بر می گردد:

(و مَن شَکر فَإنّما یَشکُرُ لِنَفسِه)(2)؛

و هرکس شُکر کند، به نفع خود شُکر می کند.