شکر (سرود آسمانی) صفحه 26

7. لزوم توجّه به نعمت های باطنی و معنوی

اشاره

از نکته های مهمّی که نباید در مسأله ی شُکر مورد غفلت قرار بگیرد، شُکرِ نعمت های باطنی و معنوی است. انسان ها در بسیاری از اوقات به خاطرِ محسوس بودنِ نعمت های ظاهری و مادّی، فقط به چنین نعمت هایی توجّه دارند و از نعمت های معنوی و باطنی که معمولاً با نعمت های ظاهری قابل قیاس نیستند، غافل می شوند و این خُسران بزرگی است. هم چون کودکِ بدون تمییزی که با مشغول شدن به آن چه پیشِ روی دارد، از توجّه به اموری که تأثیرِ قطعی در حیات و مرگ و سعادت و شقاوت او دارد باز می ماند. عدّه ای از انسان ها اگر سفره ی پر رنگ، لباسِ زیبا، منزلِ مناسب، مرکبِ راهوار و حدّاکثر، سلامتِ بدن داشته باشند، خود را در بالاترین درجات تنعّم احساس می کنند، و اگر اهل شُکر باشند، فقط سپاسِ آن ها را می گزارند و توجّه یا توجّهِ لازم به نعمت های برتر ندارند. درحالی که چنین غفلتی، نزدیک کننده ی انسان به بیچارگی و شقاوت می باشد. در روایتِ صحیحِ أبو اُسامه از امام صادق - علیه السلام - آمده است:

و مَن لَم یَرَ لِلَّهِ عَزَّوجَلَّ عَلَیهِ نِعمَهً إلَّا فی مَطعَمٍ أو مَشرَبٍ أو مَلبَسٍ فَقَد قَصُرَ عَمَلُهُ و دَنَا