شکر (سرود آسمانی) صفحه 28

حضرت - علیه السلام - او را تکذیب می کردند تا آن که بالاخره حضرت فرمودند: به من خبر ده اگر به تو صد دینار صد مثقال شرعی طلا(1) بدهند که از ما برائت جویی، خواهی گرفت؟ گفت: نه؛ تا آن که حضرت هزاران دینار ذکر فرمودند و آن مرد سوگند یاد کرد که چنین کاری را نخواهد کرد. آن گاه حضرت فرمود:

مَن مَعَهُ سِلعَهٌ یُعطَی بِها هَذا المَالَ لا یَبیعُها هُوَ فَقیرٌ!؟؛(2)

کسی که چنین متاعی دارد که به این مقدار مال نمی فروشد، آیا فقیر است!؟

توجّه کنید که چگونه حضرت - علیه السلام - در یک موقعیّت حسّاس، او را به اهمّیّت نعمت های معنوی و نعمتِ عظیمِ ولایت و امامت که تضمین کننده ی سایر نعمت ها می باشد، آگاه فرمودند و باور به این حقیقت را در جان او راسخ کردند.

ناسپاسی برابر نعمت های جاری شده بر دست پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم - ، اهل بیت - علیهم السلام - و نیکان از مؤمنین

متأسّفانه عدمِ توجّه ی شایسته به نعمتِ بزرگ