شکر (سرود آسمانی) صفحه 29

رسالت و ولایت و نیز نعمتِ ادامه دهندگان راه ولایت، درد فراگیری است. بسیاری از مردم اگر کسی به آنان مالی ببخشد یا مرضی از آنان را بهبود بخشد یا مقامی به آنان إعطا کند، خود را مرهون لطف او می بینند، اما توجّهی به نعمتِ هدایت و راهنمایی های معنوی و نعمت های باطنی و حتّی مادّی(1) که از طریق پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم - ، ائمّه ی معصومین - علیهم السلام - ، نیکانِ از مؤمنین و عُلمای راستین به آنان رسیده است، ندارند. اگر کسی آنان را به معروفی امر کند و یا از مُنکری باز دارد، اصلاً به عنوان یک نعمت به چشم آنان نمی آید، چه رسد به آن که در برابر آن سپاس گزار و شاکر باشند. این حقیقتِ تلخ، در کلام گهربار امیرالمؤمنین - علیه السلام - چنین تبیین شده است:

کانَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله و سلم - مُکَفَّراً لایُشکَرُ مَعرُوفُهُ و لَقَد کانَ مَعرُوفُهُ عَلَی القُرَشِیِّ و العَرَبِیِّ و العَجَمِیِّ و مَن کانَ أعظَمَ مِن رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله و سلم - مَعرُوفاً عَلَی هَذا الخَلقِ وَ کَذَلِکَ نَحْنُ أَهْلَ الْبَیْتِ مُکَفَّرُونَ لایُشْکَرُ مَعْرُوفُنَا و خِیارُ