شکر (سرود آسمانی) صفحه 4

عبدی بسیار شُکرگزار بود.

درباره ی حضرت ابراهیم خلیل - علیه السلام - داریم:

(شاکراً لِأنعُمِه)(1)؛

شُکرگزارِ نعمت های الهی بود.

و وقتی برخی تلاش فراوان و طاقت فرسای رسول اعظم صلی الله علیه و آله و سلم - را در عبادت دیدند و پرسیدند: با آن که شما از هر جهت آمرزیده ی خداوند متعال هستی، پس چرا این همه سختی را تحمّل می کنی؛ حضرت صلی الله علیه و آله و سلم - در جواب فرمود:

أفَلا أکُونُ عَبداً شَکُوراً؛(2)

آیا پس من، بنده ی شکور (بسیار سپاس گزار) نباشم.

و شاکر بودن صفت همه ی پیامبران - علیهم السلام - است.

فرمانِ إلهی بر لزوم شُکرگزاری

خداوند متعال در قرآن کریم، دستور به شُکرِ خود داده و توصیه ی به آن فرموده است:

(فَاذکُرُونِی أذکُرکُم وَ اشکُرُوا لِی وَ لا تَکفُرُون)(3)؛

پس مرا یاد کنید تا من هم شما را یاد کنم. و مرا (بر نعمت ها) شُکر و سپاس، گزارید و کفران و ناسپاسی

1- سوره ی نحل، آیه ی121120.
2- وسائل الشیعه، ج6، ص192؛ «ألا أکُونُ عَبداً شَکُوراً.» کافی، ج2، ص95.
3- سوره ی بقره، آیه ی152.