شکر (سرود آسمانی) صفحه 43

اختیار مجرای فیض الهی بشوند، شایسته ی تشکّر می باشند و تشکّر از ایشان منافاتی با شُکر به درگاه خداوند متعال ندارد، بلکه تأکیدی بر شُکر خداوند است. خدای متعال در قرآن می فرماید:

(و وَصَّینا الإنسانَ بِوالِدَیهِ ... أنِ اشکُر لِی و لِوالِدَیک)(1)؛

ما انسان را درباره ی پدر و مادرش سفارش کردیم ... و سفارش کردیم شُکر من و والدینت را به جای آر.

در این آیه، خداوند متعال بعد از آن که می فرماید: سفارش نمودیم که مرا شُکر بگزار، بلافاصله می فرماید: شُکر والدین خود را نیز به جای آور. دلیل آن هم آشکار است؛ چون پدر و مادر بالاترین مجرای نعمت های عادی و معمولی الهی بر انسان می باشند و در نتیجه، این چنین استحقاق شُکر دارند که بلافاصله بعد از فرمان به شُکر خداوند، فرمان به شُکر آنان داده شود.

همه ی افرادی که مَجرای فیض الهی می باشند، به اندازه ی نقش خود، در استحقاق شُکرگزاری مشترکند. از امام صادق - علیه السلام - وارد شده است:

مِن حَقِّ الشُّکرِ لِلَّهِ أن تَشکُرَ مَن أجرَی