- [مقدمه] 1
- اهمّیت شُکر 2
- اشاره 2
- فرمانِ إلهی بر لزوم شُکرگزاری 4
- 1. شُکر، هدفِ نعمت های إلهی 6
- نکاتِ مرتبط با شُکر 6
- اشاره 6
- 2. شُکر، مانعِ عذاب و موجبِ ثواب 9
- 3. شُکر، موجبِ افزایشِ نعمت، و تبیینی بر آن 10
- 4. بازگشتِ اثرِ شُکر، به شُکرگزار 18
- 5. تلاشِ شیطان برای منعِ از شُکر 20
- اشاره 21
- 6. رسیدنِ شیطان به هدفِ منعِ اکثرِ مردم از شُکر، از نظرِ کمّی و کیفی 21
- پرسشی و پاسخی 24
- 7. لزوم توجّه به نعمت های باطنی و معنوی 26
- اشاره 26
- ناسپاسی برابر نعمت های جاری شده بر دست پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم - ، اهل بیت - علیهم السلام - و نیکان از مؤمنین 28
- 8. شُکرِ خداوند، نعمتی است که شُکری دیگر را می طلبد 32
- سرِّ این که هر شُکری، شُکرِ دیگری را می طلبد 34
- لزومِ تبعیّتِ دقیق از تعالیم معصومین - علیهم السلام - و لزومِ احتراز از سقوط در ورطه ی تعطیل و تشبیه 38
- توضیحی در حقیقتِ شُکر 40
- لزومِ شُکرگزاری از وسائطِ فیضِ إلهی 42
- اشاره 42
- یک پرسش و پاسخ در رابطه ی با انحصارِ حمد به خداوند عزَّوجلّ 45
- اشاره 47
- سجده ی شُکر 47
- استحبابِ أکیدِ سجده ی شُکر بعد از نمازِ واجب و موضعِ آن 50
أصابَکَ مِن سَیِّئَهٍ فَمِن نَفسِک)(1)؛
آن چه از نیکی ها به تو می رسد، از طرف خداست و آن چه از بدی به تو می رسد، از سوی خود توست.
و تفسیر آیه را قبلاً از حضرت رضا - علیه السلام - ذکر کردیم، و در روایتِ دیگری شبیه آن، به این صورت آمده است:
قالَ اللَّهُ: یا ابنَ آدَمَ! أنا أولَی بِحَسَناتِکَ مِنکَ و أنتَ أولَی بِسَیِّئاتِکَ مِنّی عَمِلتَ المَعاصیَ بِقُوَّتیَ الَّتی جَعَلتُها فیکَ؛(2)
خداوند می فرماید: ای پسر آدم! من به نیکی هایت أولی هستم از خودت، و تو به سیّئاتت أولی هستی از من. تو معصیّت نمودی با قوّتی که من در تو قرار داده بودم.
سجده ی شُکر
اشاره
از سفارش هایی که در بابِ شُکر شده است، این است که: هرگاه نعمتی به کسی روی آوَرد یا حتّی نعمتِ گذشته ای را به یاد آوَرد، سر بر خاک نهد و شُکر خداوند را به جا آوَرَد. در روایتِ صحیح از امام صادق - علیه السلام - آمده است:
1- سوره ی نساء، آیه ی79.
2- کافی، ج 1، ص157.