شکر (سرود آسمانی) صفحه 7

خدا به شما گوش داد، شنوایی داد، چشم داد، دل داد، شاید شُکرگزار بشوید. آیا ما آن چنان که شایسته است به این هدف رسیدیم؟! در پنج مورد خداوند متعال می فرماید:

(لِتَبتَغُوا مِن فَضلِهِ و لَعَلّکُم تَشکُرُون)(1)؛

تا شما از فضل خدا بهره گیرید، شاید شُکرِ نعمت های او را به جا آورید.

خداوند نعمت های ظاهری و باطنی، خارجی و داخلی را به ما داده است (لَعَلّکُم تَشکُرُون)؛ شاید شُکر بگزارید.»

چقدر ماها توجّه کردیم که این همه نعمت را خداوند به ما تفضّل فرموده است؟

(و إن تَعُدُّوا نِعمَهَ اللَّهِ لا تُحصُوها)(2)؛

اگر نعمت های خدا را بشمارید، هرگز آن ها را شماره نتوانید کرد.

از مغزِ سر تا نوک پا، غرق در نعمت های الهی هستیم، نعمت هایی که درونِ بدنِ ما است و نعمت هایی که از خارج در اختیار ماست، از آسمان و زمین و هوا و دریا و زمین و آب و کوه و جنگل و پرنده و چرنده و درنده که همه مسخّر شماست.