ذکر ، سرود هستی : تبیینی بر بزرگی ، آثار ، مراتب ، انواع ، شرایط ، اسباب و موانع ذکر صفحه 102

و در سوره ی مبارکه ی انسان می فرماید:

Pوَ اذْکُرِ اسْمَ رَبِّکَ بُکْرَهً وَ أَصِیلاً í وَ مِنَ الَّیْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَ سَبِّحْهُ لَیْلاً طَوِیلاًO؛(1)

و نام پروردگارت را هر صبح و شام به یاد آورí و در شبانگاه برای او سجده کن و مقداری طولانی از شب، او را تسبیح گوی.(2)

و در سوره ی مبارکه ی آل عمران می فرماید:

Pو اذْکُرْ رَبَّکَ کَثیراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِبْکارِO؛(3)

و پروردگار خود را بسیار یاد کن! و به هنگام

1- سوره ی انسان، آیات25 و 26.
2- این که در این آیه می فرماید Pو اذْکُرِ اسْمَ رَبِّکَO و در آیه ی دیگر می فرماید Pو اذْکُرْ رَبَّکَO ظاهراً مراد یکی است؛ چون مصداق اسم، ربّ و امثال آن می باشد و همه طریق به مسمّی می باشند و لهذا «سبحان ربّی العظیم و بحمده» امتثال Pسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظیم O و «سبحان ربّی الاعلی و بحمده» امتثال Pسَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَی O می باشد، چنان که از بعض روایات (تهذیب الاحکام، ج2، ص313) استفاده می شود. هم چنین با این که قرآن کریم ذکر اسم الله را در ذبح شرط می داند، در صحیحه ی محمد بن مسلم آمده است: اگر کسی تسبیح یا تکبیر یا تهلیل یا حمد خدا کند، در حلّیت ذبیحه کافی است؛ چون همه، اسم الله می باشند: «سَأَلْتُهُ - علیه السلام - عَنْ رَجُلٍ ذَبَحَ فَسَبَّحَ أَوْ کَبَّرَ أَوْ هَلَّلَ أَوْ حَمِدَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ؟ قَالَ: هَذَا کُلُّهُ مِنْ أَسْمَاءِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ لَا بَأْسَ بِهِ.» کافی، ج 6، ص234.
3- سوره ی آل عمران، آیه ی41.