- اشاره 1
- ذکر، برترین هدیه ی آسمانی 1
- پرسش و پاسخی 4
- احتراز از یک انحراف 6
- یاد خدا و آرامش دل ها 11
- اشاره 11
- جریانِ آرامشِ ناشی از یاد خدا در مقیاس خُرد و کلان 18
- اشاره 22
- اضطراب و سختیِ غفلت از یاد خدا 22
- اضطراب و سختیِ غفلت از یاد خدا در مقیاسِ کلان 24
- پی آمد غفلت از خدا، عدمِ توجّهِ به خدا در محاسبات و آثار آن 26
- اشاره 28
- رابطه ی متقابل یاد خدا و دوری از تباهی 28
- تلاشِ شیطان برای غفلت از یاد خدا 32
- یاد خدا و یاد انسان 35
- اشاره 41
- خدا فراموشی و خود فراموشی 41
- مقصود از خودفراموشی 42
- لزوم کثرت و تداوم در ذکر 46
- اشاره 46
- اندک بودن ذکر به معنای خاصّ از صفات منافقین 52
- مراتبِ کثرت ذکر و کمترین مرتبه ی آن 53
- اشاره 56
- تبیینی از امام صادق - علیه السلام - در کثرت ذکر و نمونه ی برتر آن 56
- ارائه ی نمونه ی تامّ در ذکر کثیر 62
- یک تذکّر و هشدار 66
- وابسته بودنِ پایداری و اثرگذاری ذکر به ولایت اهل بیت: 71
- مراتب یاد خدا 80
- اشاره 80
- پرسش و پاسخی 83
- تلازم در مراتب ذکر 86
- اشاره 86
- حقیقتِ ذکر و یاد قلبی 91
- اشاره 93
- نیکو بودن یاد خدا در هر مورد و هر حال و توصیه به آن در موارد خاصّ 93
- یاد خداوند متعال در موارد خاصّ 98
- اشاره 101
- سفارش به ذکر در زمان های خاصّ 101
- عنایت به ذکر در صبحگاهان و شامگاهان در روایات 105
- اشاره 113
- کیفیّت صوت در ذکر 113
- ذکر نهان و آثار آن 115
- مطلوب بودن ذکر و مانند آن با صدای بلند در برخی موارد 121
- اسباب ذکر 125
- اشاره 125
- ملازمه ی ایمان و محبّت به خداوند و لزومِ چیرگیِ آن بر تمام دوستی ها 128
- موانع ذکر 132
- اشاره 132
- برخی موانعِ ذکر در روایات 135
- اشاره 135
- 2. آرزوهای بی جا 135
- 3. درخواست های چشم 135
- 1. پیروی شهوت 135
- 6. آلات طَرَب مثل تار و طنبور 136
- 5. غِنا 136
- 4. اشتغال به سخن درباره ی مردم 136
- 8. پرخوری 137
- 7. عدم عمل به علم 137
- 9. غرور فرمانروایی 137
- دیگر آثار ذکر 139
- اشاره 139
- 1. نورانی شدن دل و روشنیِ باطن 140
- 2. شادمانی و نیروگرفتنِ جان 142
- 3. نزول رحمت 142
- 4. پیروزی در امور 143
- 6. امان از صاعقه 143
- 5. نیکوشدنِ کردار در نهان و آشکار 143
- 9. سبب تعلّق خیر 145
- 7. امان از نفاق 145
- 8. رهایی از آتش 145
- 10. دارای زمزمه در زیر عرش 146
- اشاره 147
- ادبِ یاد خدا 147
- ملازمه ی ذکر و اشتیاق به لقای پروردگار 149
- ادبِ ظاهر در یاد خدای متعال 151
- مراتب فضیلت در اذکار، و تفاوت آثار آن ها 154
- اشاره 158
- برترین ذکر 158
- برخی دیگر از ذکرهای برتر 165
- اسمای الهی و توقیفیّت آن ها 169
- اشاره 169
- توقیفیّت و توفیقیّتِ اسمای الهی 171
- اسماء الله و اسم اعظم 175
- اشاره 175
- اسم اعظم الهی 181
- رسول اکرم - صلی الله علیه و آله و سلم - و ائمّه: نمونه ی عینیِ اسم اعظم 185
- تجلّیِ اسم اعظم در اولیای الهی و شرطیّت بقای قابلیّت 187
- چند روایت در تبیین اسم اعظم 189
برترین ذکر
اشاره
در روایات اهل بیت: ذکر لا إله الّا الله(1)
1- در کیفیّتِ دلالت کلمه ی طیّبه ی «لا إله الّا الله؛ معبودی جز الله نیست» بر توحید، نظرهای متعدّدی ابراز شده است، گرچه ظاهراً همه بر افاده ی اصل مطلب توسّط این کلمه اتّفاق دارند. آن چه در بحث مفهوم استثناء از علم اصول، مورد انتخاب ما قرار گرفته است تقریباً چنین است: از آن جا که وجود ذات اقدسِ الله در فرهنگ مردم جزیره العرب به نوعی مفروغٌ عنه بوده است چنان که قرآن کریم از قول مشرکین نقل می کند: Pما نَعْبُدُهُمْ إِلاَّ لِیُقَرِّبُونا إِلَی اللهِ زُلْفیO؛ این ها را نمی پرستیم مگر به خاطر این که ما را به خداوند نزدیک کنند. (سوره ی زمر، آیه ی3)؛ و در سوره ی مؤمنون می فرماید: Pقُلْ لِّمَنِ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِیهَا إِن کُنتُمْ تَعْلَمُونَ ï سَیَقُولُونَ لِلهِ قُلْ أَ فَلَا تَذَکَّرُونO؛ بگو: زمین و کسانی که در آن هستند از آنِ کیست، اگر شما می دانید؟! به زودی می گویند: همه از آنِ خداست ï بگو: آیا متذکّر نمی شوید؟؛ و نیز: Pقُلْ مَن رَّبُّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِیمِ ï سَیَقُولُونَ لِلهِ قُلْ أَفَلَا تَتَّقُونَO؛ بگو: چه کسی پروردگار آسمان های هفت گانه و پروردگار عرش عظیم است؟ ï به زودی خواهند گفت: همه ی این ها از آنِ خداست؛ بگو: آیا تقوا پیشه نمی کنید؟؛ و نیز: Pقُلْ مَن بِیَدِهِ مَلَکُوتُ کُلّ ِ شیَ ْءٍ وَ هُوَ یُجِیرُ وَ لَا یُجارُ عَلَیْهِ إِن کُنتُمْ تَعْلَمُونَ ï سَیَقُولُونَ لِلهِ قُلْ فَأَنَّی تُسْحَرُون O؛ بگو: اگر می دانید، چه کسی حکومت همه ی موجودات را در دست دارد و به بی پناهان پناه می دهد و نیاز به پناه دادن ندارد؟! ï به زودی خواهند گفت: (همه ی این ها) از آنِ خداست؛ بگو: پس از کجا فریب داده می شوید!؟» سوره ی مؤمنون، آیات84 89؛ لذا منظور از لا إله الّا الله آن است که هیچ معبودی به هیچ وجه نیست مگر الله. به تعبیر دیگر، کلمه ی توحید بیان می کند که غیر از الله که واجب الوجود و مفروغٌ عنه است هیچ معبود دیگری ممکن نیست، و با این معنا روشن می شود که می توان «ممکن» را خبر مقدّرِ «لا» دانست. تفصیل بیشتر در جای خود.