ذکر ، سرود هستی : تبیینی بر بزرگی ، آثار ، مراتب ، انواع ، شرایط ، اسباب و موانع ذکر صفحه 61

همانا من از قرائت قرآن در رکوع و سجود، نهی کرده ام (یا نهی شده ام).

و در ادامه ی روایت آمده است:

فَأَمَّا الرُّکُوعُ فَعَظِّمُوا اللَّهَ فِیهِ؛

همانا رکوع پس در آن خداوند را به بزرگی یاد کنید.

وَ امّا السُّجُودُ فَأَکْثِرُوا فِیهِ الدُّعَاء؛

و همانا سجود پس در آن بسیار دعا کنید.

به هر حال امام صادق - علیه السلام - در ادامه ی روایتِ سابق در رابطه با بی حدّ بودنِ ذکرْ می فرماید:

فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ لَمْ یَرْضَ مِنْهُ بِالْقَلِیلِ وَ لَمْ یَجْعَلْ لَهُ حَدّاً یَنْتَهِی إِلَیْهِ؛

همانا خداوند عزّوجلّ به کم از ذکر خشنود نیست و برای آن مرزی قرار نداده که نقطه ی پایان آن باشد.

سپس حضرت این آیه را تلاوت کردند:

Pیا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْکُرُوا اللهَ ذِکْراً کَثِیراً í وَ سَبِّحُوهُ بُکْرَهً وَ أَصِیلًاO؛(1)

ای کسانی که ایمان آورده اید! خدا را بسیار یاد کنید í و صبح و شام او را تسبیح گویید.