عدل الهی صفحه 173

یَوْمَئِ_ذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَهُ إِلّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْم_نُ وَرَضِیَ لَهُ قَوْلاً...(1)

در آن روز، شفاعت فایده ای ندارد؛ جز شفاعت کسی که خدای رحمان به او اجازه دهد و سخن او را بپسندد.

پس از نظر آیات قرآن کریم، در ثبوت شفاعت و استفاده از آن برای عدّه ای از بندگان خاصّ خداوند جای هیچ تردیدی نیست. و همان طور که گفتیم این امر با الوهیّت و ربوبیّت و هیچ کمالی از کمالات الهی در تنافی نیست؛ بلکه نشانی روشن و آشکار از محبّت و مهربانی و بزرگواری و کرامت خدای تعالی نسبت به بندگانش است.

شفاعت در روایات

در فرهنگ تشیّع اعتقاد به شفاعت با توجه به روایات معصومان (علیهم السلام) لازم و ضروری است. امام صادق (علیه السلام) می فرماید :

مَنْ أَنْکَرَ ثَلَاثَهَ أَشْیَاءَ فَلَیْسَ مِنْ شِیعَتِنَا الْمِعْرَاجَ وَ الْمُسَاءَلَهَ فِی الْقَبْرِ وَ الشَّفَاعَهَ.(2)

هرکه سه چیز را انکار کند از شیعیان ما محسوب نمی شود: معراج و سؤال قبر و شفاعت.

و در حدیث دیگری، امام رضا (علیه السلام) اقرار به شفاعت را از علائم مؤمن حقیقی شمرده و فرموده است :

مَنْ أَقَرَّ بِتَوْحِیدِ اللَّهِ... وَ الْحَوْضِ وَ الشَّفَاعَهِ وَ خَلْقِ الْجَنَّهِ وَ النَّارِ... فَهُوَ مُوْمِنٌ حَقّاً وَ هُوَ مِنْ شِیعَتِنَا أَهْلَ الْبَیْتِ.(3)

1- . طه(20) / 109.
2- . امالی صدوق / 294؛ روضه الواعظین 1 / 501؛ بحارالانوار 6 / 223.
3- . صفات الشیعه / 50؛ بحارالانوار 8 / 197.