عدل الهی صفحه 183

جاودانی مژده داده شده است و امّا دشمن ما که با ما به مخالفت برخاسته، در عذاب ابدی خواهد بود. و امّا کسی که امرش مبهم است و حالش دانسته نمی شود، مؤمنی است که به خود ستم کرده است و نمی داند سرانجام چه بر سر او می آید. خبر به او مبهم و ترسناک می رسد. پس خداوند متعال او و مخالفان ما را به یک چشم نگاه نمی کند و او را به شفاعت ما از آتش بیرون می آورد. پس عمل صالح انجام دهید و خدا را اطاعت کنید و به شفاعت متّکی نباشید و عذاب الهی را کوچک مشمرید که شفاعت ما به اسرافکاران نمی رسد جز بعد از عذاب سیصد هزار سال.

شفاعت و عدل و حکمت الهی

با توضیحی که درباره شفاعت و شرایط آن داده شد، روشن گردید که شفاعت به معنایی که در قرآن کریم وارد شده است و روایات اهل بیت (علیهم السلام) نیز بر آن تأکید دارد، هیچ منافاتی با عدل و حکمت الهی ندارد.

شفاعت به معنای مذکور نه تنها در روایات شیعه، بلکه در روایات عامّه نیز فراوان دیده می شود و به طور کلّی، امری نیست که بتوان آن را انکار نمود. از این رو، کسی که با شفاعت مخالفت می کند، یا از آنچه در قرآن کریم و روایات معصومان در این باره رسیده، اطّلاعی ندارد یا امر بر او مشتبه شده و گمان کرده است که شفاعت در دستگاه الهی هم _ نعوذ بالله _ مانند دستگاه های بشری است که اشخاص با استفاده از صاحب منصبان و متنفّذان در دستگاه های حکومتی، حقوق اشخاص دیگر را پایمال می کنند تا به مقامی یا ثروتی دست یابند که به هیچ وجه، شایستگی آن را ندارند. اگر شفاعت به این معنا باشد، با عدل الهی و حکمت خداوند متعال سازگار نیست، زیرا روشن است که انسان حکیم کاری نمی کند که مورد اشکال و اعتراض دیگران قرار گیرد و شخص عادل هرگز حق دیگری را پایمال نمی کند و حق هر کسی را به او می دهد همچنین روشن است که شفاعت با توضیحی که داده شد،