عدل الهی صفحه 184

نه راه بندگان را به عصیان الهی باز می کند و نه بندگان عاصی را در عصیانشان گستاخ می نماید؛ بلکه نتیجه ارجمند شفاعت ایجاد امید در دل بندگان _ به ویژه برای گناهکاران _ است. نظیر توبه که خداوند متعال برای بندگان عاصی قرار داده تا امید بندگی در آن ها احیا شود و آنان دوباره خود را در گروه فرمانبران الهی قرار دهند.

خلاصه درس سیزدهم

Ë شفاعت از مادّه شفع به معنای جفت است.

Ë شفیع کسی را گویند که برای دیگری طلب عفو و بخشش کند و مشفَّع آن است که شفاعتش پذیرفته شود.

Ë مؤاخذه و عقاب و عفو و بخشش حق مسلّم خداوند متعال است، ولی خدای تعالی به عدّه ای از بندگان خویش اذن داده است که در حق برخی از بندگان گناهکار از او طلب آمرزش کنند.

Ë اصل ثبوت شفاعت از نظر شیعه، امری ضروری و بدیهی است و هر کس شفاعت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و اوصیایش را انکار کند، از شیعیان نیست.

Ë شفاعت کنندگان عبارت اند از: پیامبران، اوصیا، مؤمنان، ملائکه، قرآن، اقربا، امّانت و...

Ë تنها کسانی مورد شفاعت قرار می گیرند که از شرک، کفر، انکار ولایت اولیای الهی و انکار اصلِ شفاعت به دور باشند.

Ë روشن ترین محل شفاعت روز قیامت است؛ ولی در دنیا، هنگام احتضار و سؤال و جواب قبر و حتی پس از ورود گناهکاران موحد به جهنّم نیز شفاعت ممکن است.