عدل الهی صفحه 188

اشاره:

از دانشجو انتظار می رود پس از مطالعه این درس، با معنای لغوی و اصطلاحی بداء آشنا شود و تعریف آن را از نظر متکلّمان بداند و ضمن مقایسه آن با معنای برگرفته از متون وحیانی، به اشکالات آن واقف گردد.

معنای بداء در لغت

بداء از نظر لغویان، به معنای مطلق ظهور است. فراهیدی می گوید :

بدا یَبْدُو؛ أی: برز وَ ظهر.(1)

بداء یعنی بارز و آشکار شد.

و نیز می نویسد :

بدا الشیء یبدو، بَدْواً؛ أی: ظهر.(2)

احمدبن فارس هم می گوید :

«بدو»: الباء والدال والواو أصل واحد و هو ظهور الشیء. یقال بدا الشیء