عدل الهی صفحه 221

بداء اعتقاد دارد، همیشه از مخالفت با خدای خویش می ترسد و در کارهای خیر همواره، به لطف و احسان جدید او امیدوار است. به همین جهت امام رضا (علیه السلام) اعتقاد به بداء را یکی از شروط بعثت پیامبران الهی می شمارد و می فرماید :

مَا بَعَثَ اللَّهُ نَبِیّاً قَطُّ إِلَّا بِتَحْرِیمِ الْخَمْرِ وَ أَنْ یُقِرَّ لِلَّهِ بِالْبَدَاء.(1)

خداوند هیچ پیامبری را به نبوّت مبعوث نکرد؛ جز به تحریم خمر و اقرار به بداء برای خدا.

و این از جایگاه بلند و اهمّیّت بسیار عالی بداء نزد خداوند حکایت دارد تا آن جا که خداوند اقرار به بداء را شرط اعطای نبوت به همه پیامبران قرار داده است.

و به همین جهت است که در نظر اهل بیت (علیهم السلام) خداوند متعال با هیچ چیز دیگر همانند بداء مورد تعظیم قرار نمی گیرد. زراره از امام صادق یا امام باقر (علیهما السلام) نقل می کند :

مَا عُبِدَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِشَیْءٍ مِثْلِ الْبَدَاء.(2)

خداوند به چیزی مانند بداء پرستش نمی شود.

و هشام بن سالم نقل می کند که امام صادق (علیه السلام) فرمود :

مَا عُظِّمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِمِثْلِ الْبَدَاءِ.(3)

خداوند با چیزی به مانند بداء تعظیم نمی شود.

از این دو حدیث شریف، استفاده می شود که یکی از بهترین و بزرگ ترین راه های بندگی خدای تعالی اعتقاد به بداست. اگر بندگان به بداء اعتقاد داشته باشند، راه بندگی برای آنان هموار می شود؛ و در مقابل، اگر کسی پرونده خلقت را بسته بداند و معتقد باشد که هر آنچه در آن نوشته شده، همان خواهد شد و جز آن امکان

1- . کافی 1 / 148؛ توحید صدوق / 334؛ بحارالانوار 4 / 108.
2- . توحید صدوق / 331؛ بحارالانوار 4 / 107.
3- . توحید صدوق / 333؛ بحارالانوار 4 / 107.