عدل الهی صفحه 24

قَدَّمْتُ إِلَیْکُمْ بِالْوَعِ_یدِ* ما یُبَدَّلُ القَوْلُ لَدَیَّ وَما أَنَا بِظَ_لّامٍ لِلْعَبِیدِ.(1)

هر کفر ورزنده دشمنی کننده ای را به جهنّم در افکنید. آن که مانع خیر، متجاوز و در تردید بود. همان که با خدای یکتا معبود دیگری قرار داده بود. پس او را در عذاب سخت در افکنید... (خدا) گوید: در پیشگاه من با یکدیگر مستیزید که از پیش به شما هشدار داده بودم. نزد من هیچ سخنی تغییر نمی کند و من هرگز به بندگان ستم نمی کنم.

خداوند متعال در این آیات، به روشنی، عامل عذاب بندگان سرکش را کفر، عناد، مانع شدن از خیر، شک و شرک آنان بعد از بیان الهی معرّفی کرده است و پس از بیان عامل عقاب آن ها، می فرماید: (وَما أَنَا بِظَ_لّامٍ لِلْعَبِیدِ). این قسمت از آیه بیانگر آن است که چون خدای تعالی پیشتر به اهل جهنّم هشدار داده بود و آن ها را به پیامدهای سوء رفتارشان آگاه کرده بود، پس با عذاب آن ها هیچ ستمی در حق آن ها روا نمی دارد؛ چرا که هر آنچه به ایشان می رسد، نتیجه کردار خود آن ها است.

ذلِکَ بِما قَدَّمَتْ أَیْدِیکُمْ وَأَنَّ اللهَ لَیْسَ بِظَلّامٍ لِلْعَبِ_یدِ.(2)

این عذاب به سبب چیزی است که پیشتر به دست خود فرستادید و خداوند به بندگان خود ظلم نمی کند.

استحاق موعود و عدل و ظلم

استحاق موعود و عدل و ظلم(3)

در روایتی آمده است :

نَظَرَ أَمِیرُ الْمُوْمِنِینَ عَلِیٌّ (علیه السلام) إِلَی رَجُلٍ أَثَّرَ الْخَوْفُ عَلَیْهِ، فَقَالَ: مَا بَالُکَ؟ قَالَ :

1- . ق (50)/ 24.
2- . آل عمران (3)/ 182، انفال (8)/ 51، حج (22)/ 10.
3- . مقصود از استحقاق ثواب در این جا آن نیست که عمل به وظایف عبودیّت حقّی برای بندگان بر گردنخداوند متعال می نهد؛ بلکه مراد استحقاق ثواب و اجری است که خداوند متعال با لطف و فضل واحسانو کرم خویش در مقابل اعمال صالح بندگان، به عهده گرفته است.