فلسفه امتحان های الهی صفحه 127

ترجمه: خدایی که مرگ و زندگانی را آفرید که شما بندگان را بیازماید تا کدام نیکوکارترید.

قالی علی(علیه السلام):

اَلا وَ اِنَّ الدُّنْیا دارٌ ابْتُلِیَ بِها فِتْنَهً، فَما أَخَذُوهُ مِنها لَها أُخْرِجُوا مِنْهُ.(1)

ترجمه: دنیا منزلگاهی است.... مردم بوسیله دنیا آزمایش می شوند، بنابراین هرچیز از دنیا را بخاطر دنیا بدست آورند، از کف شان می رود.

یعنی دنیا را از دید وسیله و توشه آخرت باید بدست آورد، همچین مواهب و نعمتهای دنیوی را باید برای خودسازی و کمالات بکار برد، که اگر انسان مال و ثروت، جاه و مقام دنیا را تنها برای خوشی و لذتهای زودگذر در این جهان بخواهد و در فکر توشه آخرت نباشد، آنها را از دست خواهد داد. و در سرای دیگر برای استفاده ناصحیح آن مورد حساب و پرسش قرار می گیرد.

فَأَحْصاکُمْ عَدَدا وَ وَظَّفَ لَکُمْ مَدَدا، فی قَرارِ خِبْرَهٍ وَ دارٍ عِبْرَهٍ أَنْتُمْ مُخْتَبِروُنَ فیها وَ مُحاسَبُونَ عَلَیْها.(2)