فلسفه امتحان های الهی صفحه 139

می دهد که در صبر و شکیبایی به داوود اقتداد کند و از تاریخ او کمک گیرد(اِصْبِرُ علی ما یَقُولُونَ وَ اذْکُرْ).

2 او را به مقام عبودیت و بندگی توصیف می کند و در حقیقت نخستین ویژگی او را همین مقام عبودیتش می شمرد.(عَبْدَنا داوُدَ).

3 او دارای قوت و قدرت(بر اطاعت پروردگار و پرهیز از گناه و تدبیر امور مملکت) بود(ذَالاَیْدِ).

4 او را به اواب بودن که مفهومش بازگشت مکرر و رجوع پی درپی به ساحت قدس خداوند است توصیف می کند(اِنَّهُ اوّابٌ).

5 تسخیر کوهها را با او در تسبیح صبحگاهان و شامگاهان، از افتخاراتش می شمرد.(اِنّا سَخَّرْنا الجبالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَالاِشْراقِ).

6 هم آوازی پرندگان را با او در نیایش و تسبیح خدا یکی از مواهب خدادادی او می شمرد.(والطَّیْرَ مَحْشُورَهً).

7 نه تنها در آغاز با او هم صدا بودند که هر بار او به تسبیح خدا بازمی گشت با او هم آواز می شدند.(کُلٌّ لَهُ اَوّابٌ).

8 خداوند ملک و حکومتی به او داد که پایه های آن را محکم ساخته بود، و وسائل مادی و معنوی برای نیل به این مقصود را در اختیارش گذارده بود.(وَ شَدَدنا مُلْکَهُ).