فلسفه امتحان های الهی صفحه 141

کیفیت آزمایش(قضاوت) حضرت داوود(علیه السلام)

حضرت داوود در محراب بود، با اینکه نگهبان هایی در اطراف وی بودند، یکمرتبه مشاهده کرد دو نفر بدون اطلاع قبلی و توجه نگهبانان نزد وی آمدند، او نخست وحشت کرد، آنها گفتند نترس ما دو نفریم که برای قضاوت و داوری نزد تو آمده ایم اینک بین ما حکم کن.

این برادر من است که نود و نه میش دارد و من یک میش دارد. به من می گوید آن میش(گوسفند ماده) خودت را به من واگذار کن! حضرت داوود حق را به شاکی داد، واین تقاضا را ظلم و تعدی خواند، در این موقع ناگهان متوجه شد در قضاوت شتاب کرده و پیش از آنکه از مدعی دلیل بخواهد و از مدعی علیه هم سئوالاتی بکند، حکم نموده است، بدین جهت در پیشگاه خداوند به سجده افتاد و از عجله و شتاب خود استغفار کرد.

وَ ظَنَّ داوُدُ اَنَّما فَتَنّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرِّ راکِعا وَ اَنابَ.(1)

البته هرچند حضرت درست داوری نمود، و صحیح قضاوت کرد، اما در شیوه قضاوت باید مجال صحبت به مدعی علیه هم می داد، لذا