و نیز از همان امام(علیه السلام) د رکتاب روضه کافی نقل شده که فرمود:
زمانی فرا می رسد که هیچ چیز در آن زمان، پنهان تر از حق، و آشکارتر از باطل، و فزونتر از دروغ بر خدا و پیامبر(صلی اللّه علیه و آله) نیست تا آنجا که می فرماید در آن زمان افرادی هستند به مجرد اینکه آیه ای از قرآن را می شنوند(آنرا تحریف کرده) و از آئین خدا خارج می شوند و پیوسته از آئین زمامدار به آئین زمامدار دیگر و از دوستی یکی به دیگری و اطاعت سلطانی به اطاعت دیگر، و از پیمان یکی به دیگری منتقل می گردند، و سرانجام از راهی که متوجه نیستند گرفتار مجازات استدراجی پروردگار می شوند.(1)
به هر حال این آیه به همه گنهکاران هشدار می دهد که تأخیر کیفر الهی را دلیل بر پاکی و درستی خود، و یا ضعف و ناتوانی پروردگار نگیرند، و ناز و نعمت هائی را که در آن غرقند، نشانه تقربشان به خدا ندانند، چه بسا این پیروزیها و نعمتهائی که به آنها می رسند خود آزمونی از طرف پروردگار باشد و مقدمه مجازات استدراجی وی باشد.
1- تفسیر نورالثقلین، ج 2 ، ص 106