سنت امتحان در زندگی انسان صفحه 50

ما کانَ اللّهُ لِیَذَرَ الْمُؤمِنینَ عَلی ما أَنْتُمْ عَلَیْهِ حَتّی یَمیزَ الْخَبیثَ مِنَ الطَّیِّبِ (آل عمران: 179)

هرگز خداوند مؤمنان را بر آن چه که هستند، وا نمی گذارد تا ناپاک را از پاک جدا کند.

6. یادآوری و قدرشناسی نعمت

از آثار تربیتی و اخلاقی امتحان، قدرشناسی نعمت های خداست. این اثر به نوبه خود جزو حکمت ها و فلسفه های امتحان است. چشم و دل انسان غرق در نعمت و رفاه و آسایش، همواره در پی به دست آوردن و حفظ نعمت های این جهانی است؛ در نتیجه صاحب نعمت و دهنده آن را فراموش می کند و آن گاه که آن نعمت از او گرفته شود، متوجه ناسپاسی خود می شود و روزهایی را که غرق در نعمات الهی بود و سپاس آن را به جای نمی آورد، به یاد می آورد. امتحان الهی مانند تلنگری است که بر انسان غافل و خفته ای می خورد تا او را که مست ثروت و اندوخته های این جهانی است و از نعمت های دیگر الهی نیز بهره مند است، متوجه منعم خویش کند.

امتحان و آزمایش پروردگار، گاهی به این دلیل است که انسان، از کفران نعمت به شکران نعمت روی آورد و همواره خداوند را سپاس گوید.

انسان غافل می پندارد اگر ما او را از نعمت برخوردار کردیم، وی را گرامی داشته و اگر در تنگی قرار دادیم، به او توهین روا داشته ایم. هرگز