امدادهای غیبی صفحه 35

ص:44

ایشان مشورت کردیم و صلاح ندیدیم ایشان فعلاً از قم به مشهد بروند. بیش تر روی این جهت فکر می کردیم که ایشان تازه به قم آمده اند و هنوز مردم ایران، مخصوصا مردم تهران و مشهد که در مسیر و مقصد مسافرت ایشان هستند ایشان را درست نمی شناسند و بنابراین تجلیلی که شایسته مقام ایشان هست به عمل نخواهد آمد. بنابراین، تصمیم گرفتیم ایشان را از این سفر منصرف سازیم، ولی می دانستیم که این جهت را نمی شود با ایشان در میان گذاشت، بنا شد عذرهای دیگری ذکر کنیم از قبیل این که چون تازه عمل جراحی روی شما صورت گرفته، ممکن است این مسافرت طولانی با اتومبیل صدمه داشته باشد.

در جلسه ی بعد کوشیدیم هر طور شده ایشان را منصرف کنیم، ولی یکی از حضار مجلس آن چه در دل داشتیم اظهار داشت و ایشان فهمیدند که منظور اصلی ما از مخالفت با این مسافرت چیست. ناگهان تغییر قیافه دادند و با لحنی جدّی و روحانی فرمودند: «من هفتاد سال از خداوند عمر گرفته ام و خداوند در این مدت تفضّلاتی به من فرموده است که هیچ کدام از آن ها تدبیر خود من نبوده است، من در همه این مدّت کوشش داشته ام ببینم چه وظیفه ای دارم که به آن عمل کنم، حالا پس از هفتاد سال شایسته نیست خودم به فکر خودم باشم و برای شؤونات شخصی خودم بیندیشم، خیر می روم».(1)

تقوا

تقوا

تقوا یعنی انجام دادن واجبات و ترک محرمات. به تعبیر امام صادق علیه السلام این که: انسان پیوسته خود را در بیابان پر از خار ببیند و بکوشد تا خاری از خارهای هوی و هوس برپای او فرو نرود. انسان های پرهیزگار در تمام تعامل هایشان در جامعه، تنها به رضای الهی می اندیشند و از سودها و لذت هایی که رضای خداوند در آن ها نیست، چشم پوشی می کنند و در حقیقت در این جهان با خداوند معامله می کنند. مسلما طرف این معامله که خداوند بی نیاز و عادل است، بهای کارهای آنان را به نیکوترین وجه می پردازد. قرآن می فرماید: