پرهیز از اندیشه های تکفیری صفحه 70

توضیح استدلال یکی از علما می‌گوید: «دعا در بیشتر کاربردهای کتاب عزیز همان عبادت است». (1) اینجاست که به خود حق می‌دهیم این پرسش را مطرح کنیم که چگونه مدّعی می‌شوند قرآن کریم به وضوح، دعا را به صورت مطلق عبادت دانسته است درحالی‌که آیاتی که از شرک سخن به میان آورده‌اند، تنها در باره دعای عبادت سخن گفته‌اند و به دعای مسئلت هیچ ربطی ندارند؟

آیا بین دعای مسئلت و عبادت تلازمی هست؟

در اینجا ادّعای دیگری نیز هست که در بعضی سخنان آنها یافت می‌شود که حاصلش این است که دعای مسئلت دربردارنده دعای عبادت نیز هست. «فوزان» می‌گوید:

رابطه بین دعای عبادت و دعای مسئلت، این است که دعای عبادت مستلزم دعای مسئلت است و وقتی که بنده گفت: الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ* الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ* مالِکِ یَوْمِ الدِّینِ؛ ستایش مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است (خداوندی که) بخشنده و بخشایشگر است (و رحمت عام و خاصش همگان را فرا گرفته)، (خداوندی که) مالک روز جزا است». از این مدح و ثنای الهی، لازم می‌آید که از خداوند متعال درخواست کند. از طرفی دعای مسئلت نیز دربردارنده دعای عبادت خواهد شد؛ به این معنا که دعای عبادت داخل در دعای مسئلت می‌شود؛ یعنی کسی که حوایج خود را از خدا می‌خواهد، در ضمن آن، خدا را هم عبادت می‌کند. (2)